Na twee weken in de camper te hebben gekampeerd, waren we nu toe aan een nieuw avontuur: kamperen in de wilde natuur. Onze tourguide Thomas heeft ons meegenomen naar Gloppedalsura. Deze ruige omgeving kenmerkt zich door zijn variëteit in natuur. Bovenop de berg waren de restanten uit de ijstijd nog goed te zien: reusachtige rotsblokken met de vorm van 28-hoekige dobbelstenen. Dit was natuurlijk niet de plek waar we ons tentenkamp konden opslaan. Daarvoor was een kuiten exploderende afdaling nodig. Met de dobbelstenen op de achtergrond kwamen we bepakt en bezakt uit op een strandje omgeven door bos en water.

Nadat de tent stond en hangmat hing was het tijd om te eten. Maar niet voordat we een kampvuur hadden. Als echte survivelbroekies rende iedereen het bos in om hout te zoeken. Nadat het halve bos gekapt was werd het vuur aangestoken. Vlammen zo hoog als Hagrid en van voor even achter als breed, produceerden genoeg warmte om worstjes, marshmallows en zelf gevangen vis klaar te maken.

Versere vis dan deze vind je nergens. Met de voeten in het ijsberen water heeft Thomas maar liefst 6 vissen gevangen. De vissen waren forellen en zijn op aanwijzingen van Thomas van hun kop en ingewanden ontdaan door Kevin, Lisette en Eline. Jordy heeft ze als professionele chefkok bereid boven het kampvuur.

Dit kampvuur heeft ons de rest van de avond warm gehouden. Om klokslag 12 uur eindigde dag 14 en begon het 25e levensjaar van Eline. Met een vreugdedansje om het kampvuur en cadeautjes werd dit memorabele moment gevierd. Omdat Eline op dit moment niet in staat is om cadeaus te ontvangen op het welbekende adres, kun je ze ook per post sturen. Bij voorbaat dank.

Wij danken jullie ook voor het lezen van dit bericht. Vanuit gate 24 gaan wij een koude nacht tegemoet.

Met de wandeling van dag 12 nog in onze benen, brak de volgende dag alweer aan. Om de menselijke verbrandingsmotoren op te starten hebben we een heerlijk zondags ontbijt gegeten aan het zonnige fjord van Odda. Met dit ontbijt konden we de hele dag wel aan!

Totdat we met onze camper langs een tankstation ergens tussen Odda en Stavanger reden. Nadat Goku riep: “ik moet plassen!”, zijn we hier gestopt voor een plaspauze. Deze plaspauze liep uiteindelijk uit op een portie vers gebakken wentelteefjes. Zoals de kok van vandaag, Lisette, ons heeft geleerd: hoe verser het brood, hoe slatsiger de teef. En slatsig dat ze waren!

Met een extra gevulde maag werd onze weg vervolgd naar Stavanger waar typisch Noorse taco’s ons op stonden te wachten. Samen met onze vriend Thomas, en zijn vrienden Daniel en Marcy, hebben we deze opgegeten. Het tweede deel van onze reis is van start gegaan. Thomas gaat ons nog meer van Noorwegen en zijn familie laten zien.

Nadat we met elkaar gechilled hebben zijn we wederom geëindigd in de cockpit van onze T67, dit keer op straat in hartje Stavanger. Vanuit hier wenst de gezagvoerder en haar voltallige bemanning u een fijne laatste werkdag!

Vanochtend zijn we op tijd opgestaan zodat we nog iets aan onze dag zouden hebben na de rit naar Odda. Odda is een plaatsje met ruim 5000 inwoners, we hebben overigens geen idee wat je aan deze informatie hebt. Onderweg naar Odda kwamen we op een bergweg in de file terecht waarbij de vriendelijke Noorman ons meedeelde dat we 45 minuten moesten wachten totdat de weg weer open zou gaan. Dit heeft uiteindelijk ruim een uur geduurd, dus dat vroege opstaan was ook voor Jan met de korte Achternaam.

Eenmaal in Odda aangekomen, rond een uur of half 3, zijn we neergestreken op een camperplaats aan het water. Het enige nadeel is dat er hier geen toilet aanwezig is en dat we dus genoodzaakt zijn onze behoefte ergens anders te dumpen. Na een lunch gehaald te hebben in de supermarkt hadden we besloten om een wandeling te gaan maken naar de Buarbreen gletsjer. Op internet stond dat we er ongeveer 4 uur over zouden doen, dus hadden wij als onervaren hikers iets meer ingecalculeerd.

Om aan het begin van de wandelroute te komen moesten we met de taxi omhoog. Een ritje over een smalle bergweg waar zeker geen camper zou kunnen komen. Eenmaal boven aangekomen kon de tocht beginnen. De tocht was een woeste wilde belevenis met steile rotsen, modder en watervallen. Na 1 uur en 45 minuten klimmen en klauteren waren we bij de gletsjer aan gekomen. Goku heeft tijdens de klim zijn examen voor berggeit niveau 3 met succes afgerond. Na even boven gezeten te hebben kwam er een meisje van naar schatting een jaar of 10 op haar blote voeten naar boven. We vermoeden dat ze met een helikopter is afgezet.

Als je heen bent gegaan moet je uiteraard ook nog terug. De terugweg was misschien nog wel pittiger dan de heenweg, omdat de vermoeidheid dan parten gaat spelen. Maar toch hebben we de terugweg in 1.5 uur afgelegd. Aan het einde van de wandelroute heeft Eline een taxi geregeld om ons naar de camper terug te brengen. We weten allemaal dat Eline soms kan overdrijven en hier was een taxibusje voor 12 personen een voorbeeld van.

Terug bij de camper hebben de dames lekker op bed gelegen en naar het EK gekeken, terwijl de heren als echte koks het eten bereid hebben in de simpele keuken van de T67. Daarna hebben de heren ook de afwas gedaan en bleven de vrouwen naar het EK kijken. Wij vragen ons overigens af of iedereen dit wel gelooft.

Nu is het bijna bedtijd en kunnen we onze spieren weer laten herstellen voor de rit van morgen. Vanuit de cockpit wenst de gezagvoerder en zijn voltallige bemanning u een goede nachtrust.

Op natuurlijke wijze werden wij deze ochtend gewekt: zachtjes tikten de regendruppels op de dakramen van onze camper tezamen met het oorverdovende geluid van een toeterende trein. Maar, gelukkig voor ons, nog voor de onderbroeken waren ververst brak de zon door. Perfect weer dus voor een treinreis door het prachtige fjordlandschap rondom Flåm!

Samen met nog meer Nederlanders, Amerikanen en Chinezen (de Holland America Line lag aangemeerd) hebben wij genoten van deze, voor ons niet indrukwekkende, rit. Dit fiasco hebben wij proberen weg te eten met, tot grote vreugde van Jordy en de rest, pizza. Samen met de zon hebben we hier intens van genoten. Ook was dit voor ons een mijlpaal, ons eerste terrasje!

Vol van de pizza, en met goede moed besloten we een wandeling te gaan maken. Al na 500 m begonnen onze benen tegen te sputteren. Ze waren toe aan wat rust. Hierop staakten we de wandeling en hebben we rechtsomkeert gemaakt. Het ijsje wat we daarna besteld hebben had de proporties van een complete literbak met ijs. Dit zal ongetwijfeld speciaal voor de Amerikanen zijn die alles XXL willen hebben.

Moe maar voldaan zijn we neergestreken op ons camping meubilair. Hier komen we de rest van de avond niet meer uit! Hierop wenst de gezagvoerder en haar voltallige bemanning u vanuit de voortuin van de Sunlight T67 u een zonnige avond toe.

Vandaag is het camperdag, het enige wat op het programma staat is een redelijk lange rit in de camper. Het idee was dat we om 10 uur zouden vertrekken, dit is uiteindelijk 11 uur geworden. We hebben op ons gemak nog even Goku uitgelaten en 4 nieuwe truien uit hem gekamd. Ook hebben we Eline nog even de ‘stenen tijdperk grot’ laten zien. Dit is een plaats op de camping waar je in een grot zit en kunt barbecueën. Erg cool!

We hebben een uurtje of 5 in de camper gezeten op weg naar onze volgende bestemming. Hier zijn weer verschillende varianten van het weer aan bod gekomen.
Op onze route hebben we zeer veel tunnels gehad, sommige daarvan zelfs onverlicht. Je kunt je voorstellen dat dit met een camper van ruim 7 meter af en toe aardig broekpoepen is. De langste tunnel die we gehad hebben was een tunnel van 25km. Dit is de langste autotunnel van Europa. Gelukkig was deze tunnel wel verlicht.

Eenmaal op de camping aangekomen werd ons een plaats gewezen. Deze meneer deed dit op de fiets, het is een behoorlijk grote camping.
Voor de eerste keer deze vakantie was het nodig om een wasje te draaien. Onze onderbroeken konden we inmiddels rechtop in de hoek wegzetten. Onderweg naar de wasserette is Eline nog aangevallen door een worst op poten. Die heeft ze kort daarna als een Hot Dog verorbert. Daarna heeft Eline ons weer eens verblijd met een heerlijke portie pannenkoeken. Dit vergezeld met een lekkere dosis regen.

Het idee is om hier 2 nachten te staan, omdat we morgen een treinreis gaan maken (heen en terug). Morgen meer hierover. Wat ons nog rest is misschien nog wat spelletjes, een aantal mensen even laten douchen (er zijn er 3 die stinken) en dan lekker slapen.

Vanuit de cockpit wenst de gezagvoerder en zijn voltallige bemanning u een fijn begin van de week. Tot morgen!

Vanochtend zijn we rustig begonnen, we waren immers al in de buurt van onze volgende activiteit. Nadat we de camper weer spik en span in orde hebben gemaakt konden we op weg naar de boot om een boottocht over het Geiranger fjord te maken.

Bij aankomst in de haven stond er een gigantisch cruiseschip aangemeerd. Bij nadere inspectie bleek dit het droom cruiseschip te zijn van menig mens. Het was namelijk een cruiseschip van Disney en ja er stonden Mickey Mouse oren op de gigantische pijpen van het cruiseschip. Aan wal was het bezaaid met Amerikanen en Engelsen waarbij Goku weer een geliefde attractie was. Wij hadden even tijd om daar ook in de buurt rond te lopen omdat de boot pas na een uurtje zou komen. Overigens gaan we een gironummer openen, want de boottocht door het fjord is achterlijk duur, dat wordt een paar dagen droog brood kanen.

Eenmaal op de boot werd het weer gelukkig wat beter (ja we hadden alweer wat spetters gehad). Het uitzicht en de trip door het fjord waren fantastisch. Prachtige ongerepte natuur in 360 graden om je heen. Het enige nadeel was dat het krioelde van de Chinezen. Chinezen willen maar 1 ding en dat is selfies maken. Alles moet wijken zodat ze de gewenste selfies kunnen maken. Af en toe komt dat wat opdringerig over. Voor meer informatie kunnen jullie bij Eline terecht.

Na de schitterende boottocht hebben wij onze tocht vervolgd naar de Briksdal gletsjer. Vlak voor de gletsjer hebben wij ons tentenkamp opgeslagen bij een camping, zodat de slaapplek alvast geregeld was. Daarna zijn we gaan lopen richting de gletsjer. De tocht naar de gletsjer was af en toe best pittig. Soms had je het idee dat je beter een touwladder mee had kunnen nemen. Maar achteraf bleek, het was allemaal de moeite waard. Wat een gigantisch natuurgeweld, duizenden liters water die naar beneden komen zeilen. Gelukkig voor ons liet de zon zich ook nog even zien. En zoals ene WJK meerdere malen over de zee heeft geroepen was het hier echt waar. De ijsschotsen dreven een meter uit de kant.

Na het bezoek aan de gletsjer hadden we eigenlijk het idee om wat te gaan eten in een restaurantje, ware het niet dat de keuken al gesloten was. Het was rond 7 uur ‘s avonds. Gelukkig hebben Lisette en Eline onze maagjes daarna gevuld met een overheerlijke bolognese pasta, met veel liefde bereid.

Voor straks hopen wij in slaap te vallen onder het genot van het kletterende water van een waterval hier dicht in de buurt.

Vanuit de cockpit wenst de gezagvoerder en de voltallige bemanning u nog een fijne zondag toe.

Wij hebben, naar het schijnt, op een heel bijzonder plekje van Noorwegen de nacht doorgebracht. Al om 9 uur ‘s ochtends stonden rijen van bussen vol met toeristen foto’s te maken van ons, en de omgeving. We zullen beschrijven wat er op hun foto’s stond: verticale rotsformaties (1100 m) met scherpe toppen die in de wolken verdwijnen en resten van sneeuw. Deze Trollveggen, ook wel de trollwall, is met zijn 1100 m hoogte de hoogste verticale rotsformatie van Europa.

Nadat ook wij de toerist op onze eigen slaapplek hadden uitgehangen, zijn we op pad gegaan naar de trollenroute. Deze werd aangeduid met het waarschuwingsverkeersbord “kijk uit voor trollen”. We zijn ze inderdaad tegengekomen.

De trollenroute, ook wel Trollstigen, bevindt zich aan de andere kant van de verticale rotsformatie. Het is een 20 km lange weg met elf haarspeldbochten. Deze bochten hebben wel voor wat broekpoepmomenten gezorgd: omdat de bus een bocht moest nemen waren wij genoodzaakt aan de linkerkant van de weg, aan de rand van de afgrond, het tegemoetkomende verkeer te ontwijken.

Eenmaal boven aangekomen hebben we een onverwachtse hike van 1.5 uur gemaakt waarbij we hebben geklommen en geklauterd en door watervalletjes en sneeuw zijn gewandeld. Dit keer leek het alsof we, qua temperaturen, door de Sahara liepen.

Om de slaapbestemming van dag 8 te bereiken zijn we verder door de bergen gejakkerd met onze T67. De slaapbestemming ligt aan de rand van het Geirangerfjord. Hier beleven wij het echte campingleven: met de wc-rol onder onze armen door de regen naar de wc.

Vanuit de cockpit wenst de gezagvoerder en zijn voltallige bemanning de thuisblijvers een prettig weekend!

Ondanks dat Thor ons deze morgen goed gezind was, vond Loki het nodig om voor dag en dauw chaos en destructie te scheppen door de bomen naast onze camper om te zagen. Maar, dit lawaai viel in het niet vergeleken bij het ochtendappel dat uit de billen van Jordy en Kevin kwam. We moesten gauw weg hier!

Voordat we het dagprogramma van vandaag konden gaan beleven – een rit over de Atlantic Road – hebben we een pitstop moeten maken bij de lokale Noorse supermarkt. Met 10 colaflessen rijker, en 50 euro armer kunnen we de komende vier dagen weer vooruit. De Atlantic Road is letterlijk een route door de Atlantische oceaan. Deze 8 km lange weg verbindt de twee dichts bevolkte steden van de provincie Møre: Kristiansund en Molde (Jordy zegt: “hufters!”). Het bijzondere aan de Atlantic Road zijn de scherpe bochten van de route en het woeste landschap dat je passeert. De scherpe bochten vonden wij meevallen, maar wij zijn natuurlijk onze Max Verstappen gewend. Wel hebben we genoten van het uitzicht.

Maar de dag kan niet compleet zijn zonder ons dagelijks portie regen. Tijdens de oversteek van de Isfjorden hebben we hier wederom van kunnen genieten. Eenmaal met onze voeten op het vaste land versnelden we onze route naar de dichtstbijzijnde parkeerplaats om de livestream vanuit Eindhoven te volgen. Op deze livestream werd de prijs uitgereikt voor het beste afstudeerproject van de TU Eindhoven. De prijs is gewonnen door Eline! “Gefeliciteerd!”, “Bedankt!”.

Naast deze vreugde is ons deze week ook het verdrietige nieuws ter oren gekomen dat Rakker, het hondje van de familie von Heesch, is komen te overlijden. Wij wensen de familie veel sterkte toe. Rakker, we hopen dat je een fijn plaatsje vindt in de hondenhemel.

Vanuit de cockpit wenst de gezagvoerder, haar voltallige bemanning en blaaskapel de toeterende broekjes u een winderige avond.

De Siberische omstandigheden van dag 5 hebben zich afgelopen nacht ontwikkeld tot temperaturen die normaal voorkomen op Triton, één van de manen van Neptunus. Met de ijspegels aan onze neus probeerden wij ons in het diepst van de nacht, onder de volle zon, in slaap te wiegen. Zonder enig benut van tijd konden wij niets anders dan jammerend onder de dekens liggen. Het was dan ook een verademing toen onze klok 8 am aangaf zodat we, gehuld in onze blauw-gele poncho’s, ons klaar konden maken voor vertrek. Op naar het Noorden!

Met een opengebroken hemel vervolgden wij onze weg richting de eerste zee-inhammen waar Noorwegen zo om bekend staat. Hoe dichter wij het Tingvollfjord naderden, hoe mooier het weer werd. Het uitzicht op het helder blauwe water, met schitteringen door de zon, leek op de plaatjes uit de reisgidsen van Sunweb, alleen dan beter.

Na een rit van ongeveer 350 km zijn wij neergestreken in Kristiansund, het noordelijkste punt van onze reis. We zijn omgeven door fjorden en hebben uitzicht op de open zee. Vanaf hier is het nog een klein half uur rijden om via de Atlantic Road onze reis via de westkust van Noorwegen te vervolgen. Morgen meer hierover!

Vanuit de cockpit wenst de gezagvoerder en de bemanning u een goed uiteinde van juni toe.

De wandelbestemming van vandaag was in Jotunheimen, de plaats waar je volgens het verhaal nog wel eens bergreuzen kan tegenkomen. Hieraan voorafgaand is de dag uiteraard begonnen met een vers portie regen. Wij gingen vandaag de hoogste berg van Noorwegen, Galdhøpiggen (2400 m), trotseren. Bij aankomst aan de voet van de berg stond Heimdall, de poortwachter van Jotunheimen, ons op te wachten om ons 100 Kr voor de barre camper-tocht ernaar toe uit onze broek te kloppen (straks meer hierover). Gehuld in wandelkleding begonnen we de klim vanaf 1100 m hoogte tot ongeveer 100 m boven de boomgrens. Onderweg kwamen we berggeiten, berenpoep, sneeuw en rotsen tegen. Tijdens de klim begonnen wij ons te beseffen dat Thor misschien niet het beste met ons voor had. Bovenop de berg grepen we naar onze poncho’s om te schuilen voor de regen. Op de terugweg begon de zon gelukkig weer te schijnen. Een volledig nat pak is dan ook uitgebleven. En of we de bergreuzen zijn tegengekomen…?

Wat we wel tijdens de barre camper-tocht tegenkwamen zijn flinke hordes wandelende hamburgers. Met onze eigen torro blanco T67 hadden we toch bijna een paar koeien op de grill. En wat stond er vanavond op het menu? Precies. Burgere! Maar niet voordat we de eindbestemming van dag 5 hadden bereikt. Nadat Eline riep: “hier naar rechts!” en 10 haarspeldbochten verder, bereikten we vandaag wederom de boomgrens. Boven de boomgrens bevond zich boven onze verwachting een camperplaats. Hier neergestreken konden we ons geluk niet op: niet alleen keken wij vanuit onze camperplaats uit op het dal van Høvringen, er stond ook een klein rood barbecue huisje waar we onze burgere konden klaarmaken.

Met onze buikjes gevuld gaan we genieten van een heerlijke avondwandeling onder Siberische omstandigheden (lees: te koud om buiten te pissen). Vanuit de après-ski hut wenst de gezagvoerder en zijn voltallige bemanning u morgen mooi weer.

p.s. vanavond tussen 10 en 11 happy hour!