Vanochtend hebben we uitgeslapen tot een uur of 9. Daarna moest er hard gewerkt worden: tassen inpakken, ontbijten, camper poetsen en tanken. En dat allemaal om voor 12 uur de camper in te leveren. Maar dit is ons gelukt. Bij aankomst bij het verhuurbedrijf begon de zon heerlijk te schijnen en konden de jassen uit. We werden met een shuttle busje naar ons volgende hotel gebracht.

Vanaf het hotel zijn we met de trein naar Vancouver City center gegaan. In de trein hing een lucht die vergelijkbaar was met natte kleren die al 3 maanden in een tas zitten (erg smerig dus!!!). We hebben onze neuzen moeten beschermen tegen de geur. Na 15 minuten konden we eindelijk de trein uit, gelukkig was er niemand onwel geworden.

Eerst zijn we een broodje gaan eten bij de Subway. Daarna hebben we het shopping center van Vancouver bezocht en heeft Kevin nieuwe schoenen gekocht aangezien zijn andere schoenen de stortbui op de fiets op dag 2 deze vakantie niet hadden overleefd. Daarna zijn we naar de Boulevard gelopen en hebben we nog heerlijk in de zon gezeten op het strand om onze vakantie zonnig af te kunnen sluiten!

We zijn uit eten geweest bij het plaatselijke Griekse restaurant waar we lekker hebben gegeten. Rond 20u waren we terug bij het hotel, waar we ons nu gaan voorbereiden op de lange reis die we morgen voor de boeg hebben. Dag 20 en 21 staan dus in het teken van de terugreis naar huis.

We bedanken onze trouwe lezers, tot snel in Nederland!

Dag 16:

Vanmorgen hebben we nogmaals uitgeslapen en hebben we onze reis voortgezet naar Victoria. Eindelijk een ritje zonder regen, we kwamen aan bij Fort Victoria met een stralende zon aan de hemel. De kleren konden gehalveerd worden, weg met de thermokleding.

De Campground was van alle gemakken voorzien en we verheugden ons al op een heerlijke douche voor het slapen gaan, maar eerst gingen we met de bus naar het centrum om daar te genieten van de stad. Lisette heeft eindelijk haar eerste ijsje weten te verorberen en was onze gids. Na een wandeling langs verschillende bezienswaardigheden zijn we neergestreken in het park om daar even lekker van de zon te genieten.

Toen onze maagjes begonnen te rammelen zijn we naar Earl gegaan, een gezellig uitziend restaurant. Onder het genot van 20 beeldschermen met American Football hebben we ons avondeten op: 2x een flinke angus beef en 2x pizza. Daarna zijn we terug gegaan naar de camping en hebben we onszelf verwend met een lekkere douche in een schoon gebouw (dat was voor het eerst deze vakantie). We hebben onze avond afgesloten met een potje hartenjagen.

Dag 17:

Om 6.00 uur ging deze ochtend de wekker. Om 8.15u werden we bij de Fisherman’s Wharf verwacht, waarvoor we eerst nog een half uur moesten lopen na een busrit van 20 minuten met 22 busstops. Alle adviezen hadden we opgevolgd: de thermokleding zat weer als gegoten onder de spijkerbroeken bij een buitentemperatuur van 14 graden Celsius. Voor John en Margreet, die geen thermokleding hadden, betekende dit 4 lagen kleding.

Aangekomen bij de touroperator kregen we een dikke wind- en waterwerende jas, een regenbroek, handschoenen en een muts om aan te trekken. Uitgedost stapten we met 12 andere gasten aan boord van de speedboot die ons bij de walvissen moest gaan brengen. Al snel bleek deze kleding uitrusting niet overbodig en kwamen we na ca 45 min op volle snelheid bij een gebied in de U.S.A. waar we tussen de Orka’s vaarden! Hier hebben we ca 1 uur vertoefd.

Vervolgens konden we een stuk verderop onze neuzen ” verblijden” met een kudde zeeleeuwen. Het eiland waar ze vertoefden is i.v.m de stank die ze veroorzaken onbewoonbaar verklaard. Verderop zagen we nog een paar flinke walvissen prachtig hun staart boven water laten komen en in het water slaan. De terugvaart naar de haven was aanmerkelijk kouder, ons avontuur was om ca 13.00 uur afgelopen. Lisette was voorzien van muts en capuchon en een rode neus.

Nadat we terug waren op de camping kon onze reis vervolgd worden van Vancouver Island naar het vaste land. We zijn om 17.00 uur met de boot naar “ga ‘m wassen” (aldus John) gegaan. De kaartverkoper begreep John gelukkig gelijk: we gingen naar “Tsawwassen”. Op deze boot waren onze Aziatische vrienden weer goed vertegenwoordigd. Na aankomst op het vaste land hebben we een hapje gegeten in een restaurantje en daarna zijn we naar onze laatste camping vertrokken.

Vanuit ons rijdende en varende loft een fijne week gewenst!

Afgelopen nacht hebben we allemaal heerlijk geslapen en voor het eerst uitgeslapen tot half 9 en half 10. Na het ontbijt hebben we de camping verlaten en zijn we naar de parkeerplaats in het dorpje gereden. Hier zijn we gestart met de wandeling van vandaag: de Wild Pacific Trail.

Deze route bracht ons langs de kustlijn van Vancouver Island. Het was een mooie wandeling door een regenwoud met tussendoor uitzicht op de rotsen en de zee. Tevens waren er zeer bijzondere boomconstructies met takken die door elkaar verweven waren. Onderweg kwamen we nog een eekhoorn tegen die een mooie pose aannam voor de foto. Het was een mooie dag vandaag met af en toe een lichte zonnestraal.

Na de wandeling hebben we een broodje gehaald bij de plaatselijke supermarkt en zijn we naar onze volgende camping gereden. Hiervoor moesten we terug over de hobbelige bergweg en tijdens deze rit is er wederom veel regen gevallen. We bevinden ons momenteel in de buurt van Nanaimo en morgen zullen we naar Victoria vertrekken. Vanavond worden er weer sappige hamburgers bereidt op de barbecue!

Vanuit ons loft in het regenachtige Canada tot morgen voor een nieuw verhaal!

Op dag 12 hebben we een flinke dag gereden. Onderweg zijn we in een wijkje met villa’s gestopt waar we ons broodje met een worstje hebben bereid en hebben opgegeten. We hebben hier zowaar voor de auto in de zon gezeten! Even dachten we dat de vloek van de zonnebril over zou zijn, maar tevergeefs mocht het niet lang zo zijn. We eindigden vandaag op een echte natuurcamping waar wij de enige campeerders waren. Er was geen office of iemand die ons geld kwam ophalen, dus het bleek ook de goedkoopste camping te zijn.

De volgende dag reden we door naar Whistler. We hebben ons die dag vermaakt met rondwandelen door dit Disney Village achtige stadje. In 2010 hebben hier de Olympische Winterspelen plaatsgevonden wat nog goed te zien was. Er is deze dag erg veel regen gevallen dus onze paraplu’s en regenjassen zijn ook weer getest.

Op dag 14 hebben we onze reis vervolgd naar Vancouver Island. Dit bleek weer een hele reisdag te zijn, maar je moet er wat voor over hebben om ergens te komen. Helaas heeft John ‘s ochtends per ongeluk zijn zonnebril op gehad dus je raadt het al: de hele dag zeikweer. We hebben de hele vakantie nog niet zó veel regen gezien. De overtocht met de boot duurde twee uur. Op zee was het droog dus we zijn lekker uitgewaaid op het dek.

Na aankomst op Vancouver Island hebben we nog 2,5 uur op een bochtige smalle bergweg gereden waar stukken van de weg van de berg afgegleden waren. Het eiland heeft erg veel kleine watervalletjes die goed tot zijn recht kwamen doordat de stortbuien voor extra water zorgden. Rond 19u kwamen we op de camping in Ucluelet aan en hebben we weer een lekkere maaltijd bereid.

Vanuit ons loft in het regenachtige Canada wensen we jullie een fijn weekend toe.

Om de wachtrij te voorkomen ging John om 7uur ‘s ochtends naar het toilet bij de Indianen stam. Angstig deed hij de deur open en zag tot zijn verbazing een schoon toilet. Nadat hij zijn boodschap had achtergelaten kwam het volgende klusje om de hoek: het legen van onze giertank. Hier troffen we aan dat onze aansluiting lager uitkwam dan de put waar het in moest. Dit vereiste enig vakmanschap. Uiteindelijk is alles gelukt.

Toen we aankwamen in Clearwater hebben we eerst de gastank bijgevuld en boodschappen gedaan. De prijs van de boodschappen viel dit keer erg mee, we waren bij de Canadese Aldi (naam: buy low foods). We vonden hier veel Nederlandse producten, zelfs Brinta en Hollandse drop!!

Daarna zijn we Wells Gray Provincial Park ingereden. Onze eerste stop was bij Dawson Falls. Nadat we de prachtige waterval hadden gezien liepen we terug naar de parkeerplaats. Plots zagen we daar dan eindelijk onze eerste echte wilde zwarte beren op gepaste afstand (lees: 800 meter met een ravijn ertussen). Maar desalniettemin was het een bijzondere ervaring.

Verderop in het park hebben we Helmcken Falls bewonderd. Hier hebben we heerlijk op een bankje in de zon gezeten. Wel belangrijk om te vermelden is dat we geen spatje regen hebben gehad vandaag! Nadat we doorreden kwamen we op een onverharde weg die 30km lang was. Kevin heeft ons lekker door elkaar geschud en Margreet kon de kasten weer opnieuw inpakken.

Aangekomen bij de camping van vandaag kon onze dag dan echt niet meer stuk. Dit is dé camping van onze vakantie, in het Canadese paradijs. De camper staat aan een rivier waar we vanmiddag onze stoelen hebben uitgeklapt en lekker van de zon hebben genoten. Na nog een wandelingetje hebben we een bakkie gedaan bij het plaatselijke café aan het water. John vroeg om cappuccino maar dat hadden ze hier aan het eind van de wereld helaas niet. Nu is het tijd om een heerlijke avondmaal te bereiden en ons op te maken voor een spelletje vanavond.

Vanuit ons loft aan de rivier aan het eind van de wereld wensen we jullie een fijn midden van de week toe!

Vandaag begon onze ochtend eens niet met regen of sneeuw. Nadat we losgekoppeld waren konden we vertrekken. We reden eerst naar het Medicine Lake, wat meer Leeg Lake. Er zat namelijk geen water meer in het meer. Onderweg kwamen we Bambi en zijn vriendjes tegen. Deze leken zich niets aan te trekken van al het verkeer.

Hierna reden we door naar Maligne Lake. Onderweg naar de parkeerplaats zagen we ze al weer staan, de bussen vol met onze Aziatische medemens. Lisette had dan ook het slimme plan bedacht om een moeilijkere hike te doen waar 4 tot 6 uur voor stond, zodat het lekker rustig zou zijn. Maar voordat we op pad gingen was het nog even tijd voor een bak koffie/thee met wat lekkers.

Alles was op, dus we konden op pad. We werden er bij het begin van de hiking trail nog even op gewezen dat er een beer gespot was op de route. We hoopten hier nog iets van te kunnen zien, dus we begonnen vol goede moed. Na ongeveer een uur wandelen besloten John en Margreet terug te lopen, aangezien het toch wel een pittige wandeling was. Kevin en Lisette gingen samen verder en besloten bij een splitsing om de korte route te pakken. Een erg steil wandelpad waar geen einde aan leek te komen. Elke keer als je dacht dat je er was, was er nog meer… Het laatste stukje voelde als verticaal wandelen boven de boomgrens, maar het was het allemaal waard. Het uitzicht vanaf 2700 meter hoogte was adembenemend. Na even tot rust gekomen te zijn begonnen we weer aan de terugweg.

De terugweg was gelukkig een stuk makkelijker aangezien je jezelf bijna naar beneden kon laten vallen. We hadden er dus ook niet veel tijd voor nodig om beneden te komen. Resultaat van de wandeling was een afstand van 11km met een hoogteverschil van 580 meter. Terug in ons rijdende loft werden we verwend met een paar lekkere tosti’s om weer op krachten te komen.

De rit naar Blue River liet ons een stuk afdalen en bracht ons terug in de staat British Columbia. Achter onze camping was een indianen reservaat te vinden, hier zijn we maar niet in gegaan. We wilden tenslotte geen ruzie krijgen met Winnetou en de rest van de stam. De campingeigenaar was ook (heel verrassend) een indiaan. Het is dan ook een bijzondere camping zullen we maar zeggen.

We gaan nu de nacht tegemoet, vanuit ons rijdende loft, Ugh!

Bij het openen van de gordijnen van onze camper zagen we dat er vannacht een beetje sneeuw gevallen was, ongeveer 4cm. Nadat we met de sneeuwschep ons pad hadden vrij gemaakt konden we vertrekken. Allereerst gingen we naar Lake Louise, wat prachtig scheen te zijn. Daar aangekomen waren daar allereerst onze vrienden uit China (wederom bussen vol). Tevens was het plaatje in het echt nu helaas niet zo mooi als uit de reisgidsen: veel mist waardoor er weinig zicht was en een grijze lucht waardoor het water niet zo blauw was.

Al vrij vlot kwamen we op de Icefields Parkway, de weg die ons naar Jasper N.P. moest brengen. We kregen even een flashback van Lapland met alle bomen vol met sneeuw en bergen sneeuw langs de weg. Onderweg vonden we een leuk plekje om te stoppen met een spannende wandeling naar een afgrond. Daarna brak de zon door de wolken waardoor we hebben kunnen genieten van het uitzicht op de Icefields Parkway.

Eenmaal aangekomen in het plaatsje Jasper zijn we met de Jasper Skytram (een gondel) de Whistlers Mountain op gegaan. We hadden uitzicht over het dal en het zag er prachtig uit. Vanaf het station op de berg was er een hike van 1,5km naar de top van de berg, met een stijging van 250 meter. Deze route was ingeschaald als ‘difficult’, waarop John en Margreet besloten om dit maar niet te doen.

Kevin en Lisette gingen de uitdaging aan. Met het pad dat nu besneeuwd was kon je wel zeggen dat de hike nu ‘extra difficult’ was. Onderweg kwamen we nog een mooie hond tegen waar even mee geknuffeld moest worden. Tijdens deze wandeling was Lisette ondanks haar bergschoenen af en toe net Bambi op glad ijs… Maar met wat vallen en opstaan hebben we de top bereikt!

Aan het eind van de dag zijn we uit eten geweest bij een BBQ restaurant waar we heerlijk hebben gegeten. Daarna zijn we naar de camping gegaan wat wederom een mooie natuurcamping is.

Vanuit onze rijdende loft wensen we jullie weer een prettige werkweek toe!

Het plan was om vandaag met de gondel in Banff omhoog te gaan om het uitzicht over de Rocky Mountains te bekijken. Toen wij wederom na een ijskoude nacht onze luikjes van de camper openden zagen we veel laaghangende bewolking. We besloten om dus maar niet met de gondel omhoog te gaan aangezien de weergoden enigszins roet in het eten gooiden.

We reden naar het Moraine Lake, waar we een prachtig blauw meer aantroffen in een besneeuwd natuurgebied. Na even genoten te hebben van het uitzicht zijn we begonnen aan een wandeling naar de consulation Lakes. Hier werden we van te voren nog even gewaarschuwd voor grizzly beren, er werd aanbevolen om in groepen van minimaal 4 personen te wandelen. Hier hield iedereen zich natuurlijk aan…

Het was een wandeling over een smal pad tussen de besneeuwde bomen door. De grizzly lag lekker in zijn hol te slapen, we dachten even dat we hem hoorden snurken. Onderweg kwamen we nog een man tegen die niet zou misstaan als kerstman, witte baard, dikke buik en bretels maakten het plaatje compleet in het winter wonderland. Eenmaal bij het meer aangekomen hadden we een mooi uitzicht over een vallei met een groot meer.

Na de wandeling hebben we onszelf nog even lekker verwend met iets warms in de camper, om vervolgens onze weg te vervolgen naar de camping. Hier hebben John en Kevin een lekker warm kampvuurtje gemaakt en daarnaast de BBQ opgestookt om hamburgers te gaan bakken. De dames hebben zich ondertussen vermaakt met een potje rummy-travel. Na 20 minuten was de BBQ warm en zijn er een stel heerlijke hamburgers bereid door grillmaster Kevin en zijn compagnon John.

Vanuit ons rijdende loft gaan we wederom een koude nacht tegemoet!

Allereerst reden we een aantal kilometers terug, op zoek naar nieuwe wandelschoenen voor Margreet. Deze missie was vrij vlot geslaagd. Een ander noodlot kwam ons tegemoet: er brandde een lampje op het dashboard dat wij niet konden verklaren. We hebben het camperverhuur station gebeld en vreesden het ergste. Maar gelukkig viel het mee, er werd een aantekening van gemaakt en verteld dat we weer verder konden rijden.

Onderweg in Kootenay N.P. kregen we te maken met extreme weersomstandigheden: sneeuw. Natuurlijk zijn wij (Kevin, Lisette en Margreet) naar buiten gegaan om dit met ons blote gezicht te ervaren. Ondertussen lette John erop dat de tomatensoep niet aanbrandde.

Nadat het enigszins droog was hebben we een hike van 7 kilometer gemaakt naar de Paint Pots en de Marble Canyon. Heerlijk met zijn vieren door het bos zonder andere toeristen (waarschijnlijk door de regenval die toch weer om de hoek kwam).

We eindigden onze sneeuwachtige dag in Banff, waar het regende. We hebben pasta gegeten en joker gespeeld. John heeft de hele pot met geld gewonnen.

Vanuit onze rijdende loft wensen we jullie een zalig weekend toe.

De ochtend van dag 5 startte met een lekkere douche voor Margreet bij de douches op de camping. Lisette heeft daarentegen met veel moeite gedoucht in de camper waar het water na 1 minuut al koud was. Deze dag stond in het teken van tanken, boodschappen doen en rijden.

Bij het tanken ging John na 150 liter toch maar eens controleren of de slang er wel goed in zat. Maar de tankinhoud bleek 200 liter. Bij het boodschappen doen viel het afrekenen toch weer tegen, het bedrag moest over 2 creditcards worden verspreid. Na 10 om gereden te zijn arriveerden we op onze nieuwe camping. ‘s Avonds hebben we een kleine wandeling gemaakt langs het meer.

Op dag 6 vertrokken we naar Kootenay National Park. We hadden wat opstart problemen met het vinden van de sleutel. Deze bleek in het ruim te liggen achterin de camper. Na 2 uur rijden kwamen we aan in het zon overgoten park aan. We beginnen het vermoeden te krijgen dat als John zijn zonnebril opzet we regen krijgen. Dit is ons vandaag weer twee keer overkomen.

Allereerst stopten we bij het Olive Lake voor een mooie wandeling. Bepakt en bezakt gingen we op pad (Lisette met haar thermokleding aan). Deze hike was heen en terug wel 200 meter. Na 8 minuten en 53 seconden kwamen we weer terug bij de camper. Lisette was diep teleurgesteld. Stampvoetend schreeuwde ze dat ze een echte wandeling wilde maken.

Na 2 kilometer rijden was het dan echt zo ver. We liepen de Juniper Trail naar de Singclair Canyon en Falls. Een hike van 6km met een stijging van 250 meter. Halverwege viel Margreet (onze stuntpiloot) uit. De zolen van haar schoenen lieten los. John heeft met zijn survival skills dit tijdelijk gerepareerd. John was toch weer zo eigenwijs om zijn zonnebril weer op te zetten en toen begon het weer te regenen.

Vanuit onze rijdende loft, een fijne vrijdag en tot het volgende verhaal!