Category: Noorwegen

Het doel van vandaag is om zo snel mogelijk thuis te komen. Om de boot vanuit Kristiansand naar Hirtshals niet te missen, zijn we rond het middaguur vertrokken uit Skien.

De bootreis is rustig verlopen, al moest de cola wel af en toe vastgehouden worden. Om de tijd goed door te komen hebben we een hapje gegeten, heeft Lisette gewinkeld, heeft Kevin film gekeken (aan de binnenkant van zijn ogen) en hebben we met elkaar een kaartspelletje gedaan.

We waren blij dat we om 20:00 uur weer met alle wielen op het vaste land stonden, zodat het gaspedaal weer gebruikt kon worden waar het voor bedoeld is.

Momenteel bevinden we ons weer op Nederlands grondgebied en zorgt onze captain Eline voor een veilige landing. De temperatuur op de eindbestemming ligt rond de 12 graden Celsius met een zwakke weste wind. De verwachtte aankomsttijd is 05:34 uur lokale tijd. Cabin crew be seated.

Vanuit onze cockpit bedankt de gezagvoerder en zijn voltallige bemanning u allen voor het trouw volgen van ons avontuur. Wij hopen dat u heeft genoten, wij in ieder geval wel!

Cabin crew prepare for landing!

Vandaag stond er 24 graden op het programma. Na dag 1 hebben we niet eerder zulk warm weer meegemaakt. We hebben dan ook flink genoten van het buitenleven rondom Skien. Dit begon met een stevige citytour door Porsgrunn (een dorpje naast Skien). Al gauw stond het zweet ons tot in de bilnaad, waarbij sommige onder ons last hadden van kabbelend kontwater. Nadat de natuur ons wat afkoeling gegeven had met een vers portie regen, zochten wij meer verkoeling in het zwembad. Onder het genot van de stralende zon hebben we hierin “whack-a-lisette” gespeeld.

Van al de waterpret werden we hongerig. Maar hier hoeven we ons geen zorgen over te maken. Al in de ochtend stond een vers Noors ontbijt voor ons klaar: een geklutst ei met gerookte forel (røkt ørret), en bruine geitenkaas met jam (brunost med jordbærsyltetøy). Rond het middaguur werd ons zure roompudding met rozijnen, boter, suiker, kaneel en gerookt vlees voorgeschoteld (rømmegrøt med spekemat). ‘s Avonds hebben we ons vergaapt aan Noorse zalm (kaldt kokt laks).

We genieten nu nog even verder van onze laatste avond in Noorwegen. Vanaf de startbaan in Skien wenst de gezagvoerder en haar voltallige bemanning u veel leesplezier met het laatste blog dat nog gaat komen.

Het einde van onze reis door Noorwegen is vandaag aangebroken. Vandaag stond op het programma de autorit naar onze laatste vakantiebestemming: Skien. Vanaf Stavanger is dit een rit van 7 uur, het langste wat we tot nu toe in Noorwegen gereden hebben. Dit keer hadden we een extra passagier aan boord. Thomas reist met ons mee naar zijn ouders voordat hij naar zijn vakantiebestemming vertrekt.

De autorit was lang, uiteraard regenachtig, maar bovenal bochtig. De natuur langs de route vonden we niet zo indrukwekkend, en daarom stond de rit in het teken van spelletjes doen. Voorin zijn onderweg een boel Pokémons “gecatched”, en achterin vermaakte men zich met ouderwetse kaartspelletjes. De grote winnaar pesten was Eline. Jordy was zeer fortuinlijk in zijn eerste keer jokeren, maar na 2 rondes werden de bochten ons te machtig.

Gelukkig waren we er bijna! Toen we door de poorten van het terrein van Thomas’ ouders reden stonden er nog net geen wachters. De rest van de avond zijn wij behandeld alsof we in een 5 sterren hotel vertoeven. We aten hamburgers en spareribs en dronken rode wijn (Jordy en Kevin uiteraard gewoon wat fris). Terwijl de heren opnieuw een poging deden Pokémons te vangen (onder het mom van Goku uitlaten), namen de dames een verfrissende duik in het verwarmde zwembad.

Dit keer bevindt de gehele crew zich niet in de cockpit maar aan de rand van het zwembad. Vanaf deze rand wenst de gezagvoerder en zijn voltallige bemanning de thuisblijvers succes met het vangen van nog meer Pokémons.

De nachtrust heeft ons goed gedaan en we waren klaar voor een nieuw avontuur. Dit keer zijn we zonder onze tourguide Thomas op stap gegaan. Na een stevig ontbijt hebben we de T67 gereed gemaakt voor vertrek. De bestemming van vandaag was de Preikestolen. De Preikestolen (preekstoel in het Nederlands) is een 604 m hoge klif dat is ontstaan tijdens de ijstijd toen verschillende aardlagen met elkaar in botsing kwamen. Ijswater dat vervolgens weer bevroor heeft ertoe geleid dat er grote rotsstukken zijn afgebroken, met als resultaat een enorm plateau dat uitkijkt op de Lysefjorden.

Zodra we wegreden uit Stavanger werd ons natuurlijk een verse portie regen niet bespaard. Dit keer bleef het katten en honden regenen, dat van kwaad tot erger werd. Gelukkig zijn we deze vakantie berekend op alle weersomstandigheden: gewapend met de plu’s in de hand en onze poncho schilden om trotseerden wij de regen. Dit gaf een extra dimensie aan de wandeling naar de top. We zullen beschrijven hoe we deze klim van 334 m, over een afstand van ca. 4 km hebben ervaren: nat, glad, modderig, druk (ook hier vind je Chinezen), warm, koud, mistig en zwaar. Het is dus wel duidelijk dat we het reuze naar onze zin hebben gehad!

Eenmaal bij de top aangekomen waaide het zo hard dat het leek alsof we zouden opstijgen. Op onze handen en voeten zijn we naar de rand van de klif gekropen om van het prachtige uitzicht te genieten. Dit deden we om te voorkomen dat we echt zouden gaan vliegen. Dat uitzicht op de Lysefjorden konden we op onze buik schrijven. Dankzij het prachtige weer keken we uit op de wolken. Met de wandeling van 2 uur en 50 minuten (heen en terug) in de benen waren we 1 uur en 10 minuten sneller dan stond aangegeven. Inmiddels was het nog steeds niet droog. Bij terugkomst bij de camper leek het meer alsof we een duik in het Lysefjord hadden genomen, dan de klif eromheen hadden beklommen.

Met berehonger reden we terug naar Thomas’ mancave. Bij aankomst om half 8 hebben we hem verwend met een heerlijk bord zelfgemaakte pasta bolognese. We zijn uitgeteld en daarom hebben we de rest van de avond op de bank doorgebracht.

Vanuit de cockpit wenst de gezagvoerder en haar voltallige bemanning u een droge, maar frisse werkweek.

Afgelopen nacht is het absolute nulpunt bereikt. En dat terwijl wij ons niet bevonden in onze cockpit van de T67 maar in gate 24, waar de ijspegels zich nu bevonden in de binnenkant van onze slaapzak. Buiten onze slaapzak leek het alsof de zondvloed zich voltrok, waarbij de tent diende als reserve vliegtuig dat bijna opsteeg. Als wij onze laatste adem hebben uitgeblazen weten we nu alvast hoe dit ligt. 

Gelukkig hebben we het gewoon overleefd. Nadat we ons tentenkamp hadden afgebroken kon de klim naar boven beginnen. Dit voelde als het beklimmen van de Mount Everest in 15 minuten. Omdat wij de geur hadden van gerookte paling was een douche bij onze terugkomst in Stavanger geen overbodige luxe.

‘s Avonds zijn wij ter gelegenheid van Eline’s verjaardag gaan eten bij een Italiaans restaurant. Het heeft ons erg goed gesmaakt. Onze wandeling terug naar Thomas’ mancave leidde ons via een bijzondere route door het centrum van Stavanger. Kevin en Thomas waren op zoek naar Pikachu. Deze hebben ze helaas voor hun niet kunnen vinden. Tot op heden wordt er nog gestaag verder gezocht naar deze Pokémon.

Tijdens de wandeling was er nog wat tijd voor het uithangen van de toerist waarbij Thomas wederom onze tourguide was. Stavanger staat ook wel bekend als de oliestad van Noorwegen. Aangezien Thomas werkt als olie-engineer op een boorplatform kon hij ons een uitleg geven over de werking van de boorkoppen.

We zijn blij dat we ons weer bevinden in onze vertrouwde cockpit, waar we een goede poging gaan wagen ons lichaam te laten herstellen voor wat ons morgen weer gaat brengen. Vanuit de cockpit wenst de gezagvoerder en haar voltallige bemanning u een fijne zondag.

P.s. De opmerking over het steeds minder wordende woorden: het aantal woorden per dag is meestal constant met een paar uitschieters naar boven. Dus geen paniek en blijf rustig zitten tijdens de rit.

Na twee weken in de camper te hebben gekampeerd, waren we nu toe aan een nieuw avontuur: kamperen in de wilde natuur. Onze tourguide Thomas heeft ons meegenomen naar Gloppedalsura. Deze ruige omgeving kenmerkt zich door zijn variëteit in natuur. Bovenop de berg waren de restanten uit de ijstijd nog goed te zien: reusachtige rotsblokken met de vorm van 28-hoekige dobbelstenen. Dit was natuurlijk niet de plek waar we ons tentenkamp konden opslaan. Daarvoor was een kuiten exploderende afdaling nodig. Met de dobbelstenen op de achtergrond kwamen we bepakt en bezakt uit op een strandje omgeven door bos en water.

Nadat de tent stond en hangmat hing was het tijd om te eten. Maar niet voordat we een kampvuur hadden. Als echte survivelbroekies rende iedereen het bos in om hout te zoeken. Nadat het halve bos gekapt was werd het vuur aangestoken. Vlammen zo hoog als Hagrid en van voor even achter als breed, produceerden genoeg warmte om worstjes, marshmallows en zelf gevangen vis klaar te maken.

Versere vis dan deze vind je nergens. Met de voeten in het ijsberen water heeft Thomas maar liefst 6 vissen gevangen. De vissen waren forellen en zijn op aanwijzingen van Thomas van hun kop en ingewanden ontdaan door Kevin, Lisette en Eline. Jordy heeft ze als professionele chefkok bereid boven het kampvuur.

Dit kampvuur heeft ons de rest van de avond warm gehouden. Om klokslag 12 uur eindigde dag 14 en begon het 25e levensjaar van Eline. Met een vreugdedansje om het kampvuur en cadeautjes werd dit memorabele moment gevierd. Omdat Eline op dit moment niet in staat is om cadeaus te ontvangen op het welbekende adres, kun je ze ook per post sturen. Bij voorbaat dank.

Wij danken jullie ook voor het lezen van dit bericht. Vanuit gate 24 gaan wij een koude nacht tegemoet.

Met de wandeling van dag 12 nog in onze benen, brak de volgende dag alweer aan. Om de menselijke verbrandingsmotoren op te starten hebben we een heerlijk zondags ontbijt gegeten aan het zonnige fjord van Odda. Met dit ontbijt konden we de hele dag wel aan!

Totdat we met onze camper langs een tankstation ergens tussen Odda en Stavanger reden. Nadat Goku riep: “ik moet plassen!”, zijn we hier gestopt voor een plaspauze. Deze plaspauze liep uiteindelijk uit op een portie vers gebakken wentelteefjes. Zoals de kok van vandaag, Lisette, ons heeft geleerd: hoe verser het brood, hoe slatsiger de teef. En slatsig dat ze waren!

Met een extra gevulde maag werd onze weg vervolgd naar Stavanger waar typisch Noorse taco’s ons op stonden te wachten. Samen met onze vriend Thomas, en zijn vrienden Daniel en Marcy, hebben we deze opgegeten. Het tweede deel van onze reis is van start gegaan. Thomas gaat ons nog meer van Noorwegen en zijn familie laten zien.

Nadat we met elkaar gechilled hebben zijn we wederom geëindigd in de cockpit van onze T67, dit keer op straat in hartje Stavanger. Vanuit hier wenst de gezagvoerder en haar voltallige bemanning u een fijne laatste werkdag!

Vanochtend zijn we op tijd opgestaan zodat we nog iets aan onze dag zouden hebben na de rit naar Odda. Odda is een plaatsje met ruim 5000 inwoners, we hebben overigens geen idee wat je aan deze informatie hebt. Onderweg naar Odda kwamen we op een bergweg in de file terecht waarbij de vriendelijke Noorman ons meedeelde dat we 45 minuten moesten wachten totdat de weg weer open zou gaan. Dit heeft uiteindelijk ruim een uur geduurd, dus dat vroege opstaan was ook voor Jan met de korte Achternaam.

Eenmaal in Odda aangekomen, rond een uur of half 3, zijn we neergestreken op een camperplaats aan het water. Het enige nadeel is dat er hier geen toilet aanwezig is en dat we dus genoodzaakt zijn onze behoefte ergens anders te dumpen. Na een lunch gehaald te hebben in de supermarkt hadden we besloten om een wandeling te gaan maken naar de Buarbreen gletsjer. Op internet stond dat we er ongeveer 4 uur over zouden doen, dus hadden wij als onervaren hikers iets meer ingecalculeerd.

Om aan het begin van de wandelroute te komen moesten we met de taxi omhoog. Een ritje over een smalle bergweg waar zeker geen camper zou kunnen komen. Eenmaal boven aangekomen kon de tocht beginnen. De tocht was een woeste wilde belevenis met steile rotsen, modder en watervallen. Na 1 uur en 45 minuten klimmen en klauteren waren we bij de gletsjer aan gekomen. Goku heeft tijdens de klim zijn examen voor berggeit niveau 3 met succes afgerond. Na even boven gezeten te hebben kwam er een meisje van naar schatting een jaar of 10 op haar blote voeten naar boven. We vermoeden dat ze met een helikopter is afgezet.

Als je heen bent gegaan moet je uiteraard ook nog terug. De terugweg was misschien nog wel pittiger dan de heenweg, omdat de vermoeidheid dan parten gaat spelen. Maar toch hebben we de terugweg in 1.5 uur afgelegd. Aan het einde van de wandelroute heeft Eline een taxi geregeld om ons naar de camper terug te brengen. We weten allemaal dat Eline soms kan overdrijven en hier was een taxibusje voor 12 personen een voorbeeld van.

Terug bij de camper hebben de dames lekker op bed gelegen en naar het EK gekeken, terwijl de heren als echte koks het eten bereid hebben in de simpele keuken van de T67. Daarna hebben de heren ook de afwas gedaan en bleven de vrouwen naar het EK kijken. Wij vragen ons overigens af of iedereen dit wel gelooft.

Nu is het bijna bedtijd en kunnen we onze spieren weer laten herstellen voor de rit van morgen. Vanuit de cockpit wenst de gezagvoerder en zijn voltallige bemanning u een goede nachtrust.

Op natuurlijke wijze werden wij deze ochtend gewekt: zachtjes tikten de regendruppels op de dakramen van onze camper tezamen met het oorverdovende geluid van een toeterende trein. Maar, gelukkig voor ons, nog voor de onderbroeken waren ververst brak de zon door. Perfect weer dus voor een treinreis door het prachtige fjordlandschap rondom Flåm!

Samen met nog meer Nederlanders, Amerikanen en Chinezen (de Holland America Line lag aangemeerd) hebben wij genoten van deze, voor ons niet indrukwekkende, rit. Dit fiasco hebben wij proberen weg te eten met, tot grote vreugde van Jordy en de rest, pizza. Samen met de zon hebben we hier intens van genoten. Ook was dit voor ons een mijlpaal, ons eerste terrasje!

Vol van de pizza, en met goede moed besloten we een wandeling te gaan maken. Al na 500 m begonnen onze benen tegen te sputteren. Ze waren toe aan wat rust. Hierop staakten we de wandeling en hebben we rechtsomkeert gemaakt. Het ijsje wat we daarna besteld hebben had de proporties van een complete literbak met ijs. Dit zal ongetwijfeld speciaal voor de Amerikanen zijn die alles XXL willen hebben.

Moe maar voldaan zijn we neergestreken op ons camping meubilair. Hier komen we de rest van de avond niet meer uit! Hierop wenst de gezagvoerder en haar voltallige bemanning u vanuit de voortuin van de Sunlight T67 u een zonnige avond toe.

Vandaag is het camperdag, het enige wat op het programma staat is een redelijk lange rit in de camper. Het idee was dat we om 10 uur zouden vertrekken, dit is uiteindelijk 11 uur geworden. We hebben op ons gemak nog even Goku uitgelaten en 4 nieuwe truien uit hem gekamd. Ook hebben we Eline nog even de ‘stenen tijdperk grot’ laten zien. Dit is een plaats op de camping waar je in een grot zit en kunt barbecueën. Erg cool!

We hebben een uurtje of 5 in de camper gezeten op weg naar onze volgende bestemming. Hier zijn weer verschillende varianten van het weer aan bod gekomen.
Op onze route hebben we zeer veel tunnels gehad, sommige daarvan zelfs onverlicht. Je kunt je voorstellen dat dit met een camper van ruim 7 meter af en toe aardig broekpoepen is. De langste tunnel die we gehad hebben was een tunnel van 25km. Dit is de langste autotunnel van Europa. Gelukkig was deze tunnel wel verlicht.

Eenmaal op de camping aangekomen werd ons een plaats gewezen. Deze meneer deed dit op de fiets, het is een behoorlijk grote camping.
Voor de eerste keer deze vakantie was het nodig om een wasje te draaien. Onze onderbroeken konden we inmiddels rechtop in de hoek wegzetten. Onderweg naar de wasserette is Eline nog aangevallen door een worst op poten. Die heeft ze kort daarna als een Hot Dog verorbert. Daarna heeft Eline ons weer eens verblijd met een heerlijke portie pannenkoeken. Dit vergezeld met een lekkere dosis regen.

Het idee is om hier 2 nachten te staan, omdat we morgen een treinreis gaan maken (heen en terug). Morgen meer hierover. Wat ons nog rest is misschien nog wat spelletjes, een aantal mensen even laten douchen (er zijn er 3 die stinken) en dan lekker slapen.

Vanuit de cockpit wenst de gezagvoerder en zijn voltallige bemanning u een fijn begin van de week. Tot morgen!