Category: Amerika

We hebben ons huisje verlaten en zijn naar Zion National Park gereden. We betreedde het park via de East entrance, wat betekende dat we eerst nog een route door het park af moesten leggen alvorens we de auto konden parkeren. Het gebrek aan parkeerplaatsen in het park had als gevolg dat we via de South entrance het park weer moesten verlaten en we daarbuiten de auto geparkeerd hebben. Met de shuttelbus zijn we het park in gegaan.

Deze bus is speciaal voor het park en komt ook op plaatsen waar je met de auto niet kunt komen. Hoe dan ook hadden we deze bus dus moeten nemen. Het jammere is wel dat er normaal overal aico is, behalve in deze bus. Het nadeel is dat iedereen hier na een hike met z’n klotsende oksels tegen elkaar aangeplakt zit. Het voordeel is natuurlijk dat je elkaars zoutgehalte wat omhoog helpt.

Zion NP is een relatief klein park gelegen in de woestijn. Er is veel wildlife te vinden, onder andere bergleeuwen, tarantulla’s, berggeiten, eekhoorns en chipmunks (dit is eem klein eekhoorntje met een korter staartje, ook wel bekend als knabbel en babbel). Van deze dieren zijn we alleen de chipmunk en de berggeit tegengekomen. Jammer dat Goku er niet bij was, want deze berggeit had hem het diploma voor berggeit level 4 kunnen geven.

Toen wij om 11.00u de auto uit stapten was het al 35 graden Celsius, lekker warm dus. We wilden graag de Angels Landing trail doen. De Angels Landing is een 454 meter hoge rotsformatie, waar wordt aangeraden deze ‘s ochtends vroeg of aan het eind van de dag te wandelen gezien het klimaat en de inspanning die dit vergt. Om te voorkomen dat we met een brancard of helikopter opgehaald zouden moeten worden bij het feit dat het om 11u in de schaduw al 35 graden Celsius was, hebben we dit maar niet gedaan.

In plaats hiervan hebben we een andere uitdagende hike gedaan: de Hidden Canyon trail. Dit is een pad dat, zoals de naam al doet vermoeden, leidt tot een verborgen canyon, totale afstand 5,4 km. Het was een flinke klim met een stijging van 245 meter. Bij het tweede deel van de route zijn kettingen vastgemaakt aan de rots om je aan vast te kunnen houden terwijl je langs een gevaarlijke klif af loopt. De laatste 800 meter van deze route vergde meer klimvaardigheid om verder te kunnen komen.

Toen wij om 15.50u bij de auto waren gaf de thermometer een temperatuur van 108 graden Fahrenheit aan, dit komt overeen met 42,2 graden Celsius! Tot nu toe de hoogste temperatuur in onze vakantie. Rond 17.00u zijn we aangekomen bij ons volgende motel in St George. In het stadje hebben we lekker gegeten en hebben we een deel van onze maaltijd in een box mee naar huis genomen omdat we natuurlijk weer teveel eten kregen.

Morgen vervolgen we onze reis naar Las Vegas en zullen we weer een uur achteruit gaan in de tijd. Tot morgen!

We hebben vannacht heerlijk geslapen in ons eigen hutje met kingsize bed. Al redelijk vroeg waren we wakker en zijn we onderweg naar Bryce Canyon gestopt bij een lokale supermarkt om wat ontbijt te halen. In Bryce Canyon NP zelf hebben we lekker in het zonnetje ons ontbijtje gegeten.

Hierna zijn we begonnen aan een uitdagende hike. We hebben gekozen voor de Fairyland Loop, dit is een hike van 12,9 km met een hoogteverandering van 523 meter, en valt onder de moeilijke hikes. Dit is tevens de langste hike die je in dit park kunt doen. De tijd die aangeschreven staat voor de hike is 4 tot 5 uur, dus met een goed gevulde rugzak gingen wij op pad.

We hadden onderweg echt een prachtig uitzicht. De wandeling was heerlijk en wisselde enorm in hoogte (omlaag-omhoog-omlaag-omhoog-omlaag-omhoog-omlaag). Het was inderdaad best een pittig stuk wandelen maar zeker de moeite waard. Na 3,5 uur hadden we de wandeling voltooid, de laatste loodjes waren echt wel het zwaarst! De hamburger van gisteravond hebben we er wel afgesport.

Rond 4 uur waren we terug bij ons huisje en hebben we even rustig aan gedaan. Rond half 7 zijn we vertrokken om naar onze volgende activiteit van vandaag te gaan: een cowboy dinnershow. Voor het eerst hebben we een normaal portie eten op omdat we zelf konden opscheppen bij het buffet. En daarnaast was het ook nog eens erg lekker. We zaten aan tafel met een Amerikaans en een Zwitsers echtpaar, wat erg leuk was. Nadat iedereen was voorzien van eten konden we genieten van een band die de meest bekende country nummers speelde. Helaas was het redelijk snel afgelopen maar we hebben wel een leuke avond gehad.

Morgen staat er weer een mooi stukje natuur op de planning!

Vanmorgen zijn we op tijd vertrokken vanuit Moab, want zoals we al aangaven in ons verslag van gisteren stond er vandaag een reisdag van 5 uur en 20 minuten rijden op het programma.

Het eerste deel van onze reis was betrekkelijk saai zonder bijzonderheden op de weg. Na zo’n twee uur rijden verlieten we de snelweg en reden we op een soort provinciale weg. Dit was een vrij afgelegen bochtige route door bergen en af en toe door een dorpje met maximaal 200 inwoners. We kwamen onderweg nog een aantal loslopende koeien tegen.

Na enige tijd kwamen we op de Scenic Byway, een van de mooie routes van de U.S.A. En dit was inderdaad een spectaculaire route met een bochtige weg langs en door verschillende canyons.

Wat ons deze autorit opviel waren de sterk wisselende landschappen en temperaturen. De landschappen varieerden van weiden naar groene gebergten, rood stenen vlaktes en dorre vlaktes. De temperatuur liep uiteen van 13 graden Celsius tot 29 graden Celsius. Rond 15.45u bereikten wij Bryce, waar we een stop hebben gemaakt om een ijsje te halen. Tevens wilden we hier tickets kopen om naar een Rodeo show te gaan vanavond, maar wat bleek nu: precies vanavond gaat de Rodeo show niet door! De stier waar op gereden moest worden had last van zijn edele delen. Helaas pindakaas. Hopen dat hij snel herstelt.

Uit de gegevens van onze Kitt blijkt dat we 5 uur en 56 minuten hebben gereden vandaag. Best een lange dag en we zijn blij dat we bij onze eindbestemming aangekomen zijn. We bevinden ons momenteel in Hatch waar we voor twee nachten verblijven. We hebben hier een eigen huisje met een enorm groot bed, we zijn er erg blij mee!

Zojuist hebben we een hapje gegeten bij de lokale eettent waar we een veel te vet broodje hamburger hebben gegeten (de kilo’s vliegen eraan hier). Nu zitten we heerlijk in de avondzon voor ons huisje.

We hopen dat jullie in Nederland ook genieten van het heerlijke weer en wensen jullie allemaal een fijn lang weekend toe. Tot morgen voor een nieuw avontuur.

Deze ochtend hebben we voor ons eigen continental breakfast gezorgd: een heerlijk bolletje met tonijnsalade en Nutella. We hebben meteen maar een koeltasje gekocht om onze continentale ontbijtjes voor de komende dagen koel te houden, aangezien we pas volgende week weer een hotel hebben met ontbijt.

Vandaag de dag waren we dicht bij ons doel. Met maar liefst 10 minuten rijden stonden we bij de ingang van Arches National Park. Helaas moesten we wel een half uur in de rij staan om het park te kunnen betreden aangezien er meer mensen waren dan alleen wij die het park in wilden. Maar dit mocht de pret niet drukken, en bovendien hebben we vakantie dus alle tijd!

Arches NP is een klein park, maar wel een van de opmerkelijkste en beroemdste van het land. Grote temperatuurschommelingen en de inwerking van natuurelementen zoals regen, sneeuw en vorst hebben er in de loop van duizend jaren een weelderig landschap geschapen, dat vooral gekenmerkt wordt door de aanwezigheid van boogbruggen.

En het klopt, het was indrukwekkend om te zien! Allereerst hebben we een hike gedaan van 5km met een stijging van 140 meter. Dit was in de dertig graden wel weer even bikkelen maar het uitzicht daarna was fascinerend. Helaas was het zo druk dat het bijna niet mogelijk was een foto van de Delicate Arch te maken, maaaaarrr…. het was gelukt! Na deze hike hebben we met de auto nog een rondje gereden door het park en zijn we nog naar de Sand Dune Arch en de Double Arch gelopen.

Rond 4 uur waren we weer bij ons hotel. Het heerlijke weer en het zwembad in de achtertuin heeft ons doen besluiten lekker op het zonneterras neer te strijken en een verfrissende duik te nemen. Daarna hebben we onze laatste avondwandeling in Moab gemaakt, waarbij we ondertussen een heerlijke hamburger hebben gegeten in een burger restaurant.

Trouwens nog niet benoemd maar er zijn toch wat bijzondere gewoonten die we even met jullie willen delen. Zo wordt er van je verwacht dat je binnen een minuut een keuze hebt gemaakt wat je wilt eten, wordt je bord direct weggehaald als de ander nog zit te eten en wordt de rekening al bij je neergelegd als je nog aan het eten bent. Met een beetje geluk wordt er nog gevraagd of je een toetje wilt en anders heb je pech gehad. We hebben vanavond voor het eerst een ijsje gehaald en vroegen beiden om een cup met een bolletje ijs (we zagen dat hier de bolletjes ijs niet zo groot waren dus dat leek ons prima!). En wat kregen we: beiden een cup met 3-4 bolletjes ijs erin gepropt! Achja…

We zijn lekker op tijd naar bed gegaan omdat er morgen weer een flinke reisdag van maar liefst 5 uur en 20 minuten (zonder tussenstop) op ons te wachten staat.

Zoals we gisteren aangaven, verheugden wij ons op het continental breakfast van vandaag. Een typisch bij dit hotel passend ontbijt: je kon een veel te droge witte boterham met honing of pindakaas, samen met een bekertje drinken ophalen bij de receptie om deze vervolgens mee te nemen naar je hotelkamer. In ieder geval, als je beker drinken de hotelkamer haalt. Anders kun je altijd proberen deze uit de vloerbedekking van de trap te zuigen. Lisette weet hier meer van.

Na dit spetterende ontbijt hebben we onze roadtrip weer vervolgd. We hebben ons plan iets gewijzigd, in plaats van naar Mesa Verde National Park zijn we naar Canyonlands National Park gegaan. De landschappen zijn fascinerend, onbewoond en ongerept. Sommige stukken van dit park zijn afgelegen en moeilijk bereikbaar. Canyonlands wordt doorsneden door twee grote bergengtes, die gevormd zijn door de Coloradoriver en de Green River. Het park is daardoor opgedeeld in drie gebieden, wij hebben The Needles bezocht.

Onze eerste stop was bij Newspaper Rock. Meer dan tweeduizend jaar lang hebben de Fremont en de Pueblo Anasazi er indrukwekkende taferelen in de rots gekerft. De Navajo indianen noemen deze plek ‘de rots die verhalen vertelt’. Zelf vonden we het leuk om gezien te hebben, maar al vrij snel hebben we onze weg vervolgd.

In Canyonlands NP hebben we weer een hike uitgezocht: de Slickrock Foot Trail. Tijdens deze hike van maar liefst 4 kilometer zagen we in de verte een flinke regenbui hangen. Deze bui werd alleen maar groter en later hoorden we ook onweer. Maar gelukkig was er geen thunder on the mountain bij ons. We hebben wel een nat pak gehaald, maar dat kwam door het zweet.

Aan het eind van de dag kwamen we na 1,5uur rijden bij ons volgende hotel in Moab aan. Dit is een groot contrast met het eerder beschreven hotel. We verblijven hier de komende 2 nachten en dat is dus bepaald geen straf! Morgen minder reizen en op pad naar Arches National Park.

Deze dag stond vooral in het teken van veel kilometers maken. We zijn rond 10u vertrokken vanuit Williams en hebben toch maar besloten niet de route te nemen langs de Grand Canyon, aangezien we dan nog een uur langer onderweg zouden zijn (er stond al 4,5 uur voor). Daarnaast hebben we de Grand Canyon gisteren al uitgebreid gezien.

De eerste 3 uur van onze autorit was betrekkelijk saai. Er was niet veel meer te zien dan een lege vlakte, met weinig spectaculairs langs de weg. We reden door ‘het land van de Navajo’, een bepaalde indianenstam.

Nadat we beiden een broodje bij de Subway naar binnen gewerkt hadden begon het interessant te worden. We reden op weg naar Monument Valley waar al op de weg daar naartoe spectaculaire rotspartijen te zien waren. We zijn Monument Valley zelf natuurlijk ook in gegaan. Dit was weer een bijzonder stukje natuur om te zien! Bij Monument Valley kwamen we een Nederlands gepensioneerd echtpaar tegen die ons aanraadde om langs Goosenecks State Park te gaan, dus dat deden we. Ondertussen zijn we trouwens een nieuwe staat binnengereden, Utah, en zitten we ook in een andere tijdzone. Het is hier nu 8 uur vroeger dan in Nederland, in plaats van eerder 9 uur.

Goosenecks State Park ligt aan de San Juan rivier. Deze rivier heeft er samen met de wind voor gezorgd dat er zulke diepe kloven zijn ontstaan. Een indrukwekkend stukje natuur en absoluut de moeite waard voor een stop.

Rond 6 uur kwamen we aan bij ons hotel in Blanding. Helaas was het WiFi kapot. Dit kwam in ieder geval goed overeen met de rest van dit “schitterende” hotel. We verheugen ons op het continental breakfast dat we hier morgen krijgen.

Vanmorgen waren we lekker op tijd wakker en zijn we om 9 uur in de auto gestapt. Allereerst zijn we gestopt bij Montezuma Castle, een kasteel met klifwoningen gebouwd in de berg dat 5 verdiepingen had en 20 kamers. Dit was ergens tussen het jaar 1100 en 1300 gebouwd, naar wat men dacht door de Azteken. Helaas konden we dit gebouw niet zelf betreden maar hebben we deze slechts van een afstand kunnen bewonderen.

Tijdens ons verblijf in het parkje van Montezuma Castle was er een andere bijkomstigheid. Het was vandaag memorial day (afgelopen weekend memorial weekend) en hiervoor waren er een aantal veteranen aanwezig om in dit park een herdenking te doen. Er werd een mooie speech gehouden waarmee de Amerikaanse soldaten die tijdens alle oorlogen gesneuveld waren herdacht werden. De Tweede Wereldoorlog werd hierin uiteraard ook uitgebreid benoemd.

Daarna zijn we doorgereden en hebben we eerst ingecheckt bij ons motel, om vervolgens onze doorreis te maken naar de Grand Canyon. De Grand Canyon is een grote kloof van bijna 445km lang en een maximale breedte van bijna 29km. Op sommige plaatsen is de canyon 1829 meter diep. Deze kloof is ontstaan door de Colorado river die een weg door het gesteente heeft geboord.

Het uitzicht over de Grand Canyon is eigenlijk bijna niet te beschrijven. Het is inmens groot en bijna onwerkelijk om te zien. We wilden natuurlijk zelf de canyon betreden. We hebben een klein stukje van de Bright Angel Trail gelopen, in totaal 5 km met een daling en stijging van 340 meter. De eerste 2,5km waren goed te lopen (alleen maar naar beneden). Maar wie omlaag gaat moet natuurlijk ook omhoog, en dat was af en toe even afzien. We namen hier en daar een tussenstop met genoeg drinken om goed in het vocht te blijven zitten. Dit was echt een fantastische ervaring!

Nadat de zon bijna onder was zijn we terug gereden naar ons motel. Morgen staat er een autorit langs de Grand Canyon op de planning.

Nu eerst maar eens lekker slapen en uitrusten van onze wandeling.

Toen we vanmorgen opstonden zagen we dat er weer erg leuke dingen op de planning stonden. We hebben de stad Phoenix achter ons gelaten en zijn op weg gegaan naar onze eindbestemming van vandaag: Camp Verde.

Onze eerste stop was bij een oud mijnstadje: Goldfield Ghost Town, dat aan het eind van de 19e eeuw nog in volle bloei was. Om te beginnen hebben we een ritje gemaakt in een oude trein om Goldfield heen, waarbij de machinist ons informatie gaf over het stadje en de omliggende mijnen.

Daarna hebben we zelf een goudmijn bezocht. De mijn telde 9 verdiepingen en vanaf de ingang kon het tot wel 45 minuten duren voordat je op de plaats van bestemming was. De mijnwerkers kregen 3 dollar per dag, 3 kaarsjes van ca 15cm en een flesje water. Met deze kaarsjes en het flesje water moesten zij de hele werkdag door zien te komen. Zonder kaarsjes was er dus ook geen licht in de mijn. Het werd nog spannender als er dynamiet gebruikt werd om stukken steen los te breken. De man die de lont aanstak riep dan “fire in the hole”, en iedereen had dan 15 seconden om weg te rennen. Als je geluk had bleef je kaarsje aan tijdens het rennen en anders was het dus pikke donker.

Na deze activiteiten zijn we wat gaan eten in de saloon onder het genot van live country muziek. Wat ons opviel was dat er een hoop mensen met cowboyhoed, -laarzen en pistool rondliepen. Er werd luidruchtig meegezongen bij het refrein van het liedje Billy Currington – People are crazy. Refrein: “God is great, beer is good”.

Na deze prachtige ervaring zijn wij doorgereden over de Apache trail. Een prachtige autotocht over een mythische route die werd aangelegd met het oog op de constructie en bevoorrading van de Roosevelt dam, tussen 1906 en 1911. Het is een route van 70km waarvan een groot deel onverhard, door steile gebergten en diepe canyons vol met gigantische cactussen. Onderweg steeg de buitentemperatuur boven de 40 graden Celsius. Waren wij even blij met onze airco!

Aan het eind van de Apache trail kwamen we bij de Roosevelt dam. Dit is wat metselwerk betreft de grootste dam van de wereld. Hij werd baksteen voor baksteen opgebouwd tot de indrukwekkende hoogte van 93 meter. In 1996 werd daar nog een stukje bij gedaan tot 119 meter.

Hierna hebben we onze weg vervolgd door het Tonto National Forest, waarbij we in een totaal ander landschap terecht kwamen met veel groen. Uiteindelijk gaf de thermometer nog maar 21 graden Celsius aan! Om 18.30u arriveerden we bij ons hotel. Voor het eerst deze vakantie hebben we ons voor het avondeten gericht op een fast food keten (er was geen andere keuze). Lisette heeft voor het eerst van haar leven bij de Burger King gegeten (mijlpaal!).

We gaan nu nog even van onze avond genieten. Alvast een fijne maandag gewenst en tot morgen.

Vanmorgen hebben we voor het eerst mogen ‘genieten’ van een ontbijt dat werd geregeld door het hotel. Dit was echter een vrij karig ontbijt met keuze uit een witte boterham met jam, een wafel en havermoutpap. Wij gingen voor een witte boterham met jam en een warm wafeltje.

Bij aanvang van onze rit hebben we onze Kitt volgegooid met gallons benzine. Na een uurtje rijden kwamen wij aan bij Joshua Tree National Park, het eerste nationale park dat wij deze vakantie bezoeken. Hier hebben we weer heerlijk een hike gedaan van 4 km in de brandende zon. We hadden een prachtig uitzicht en zijn nog naar boven geklommen voor een uitzicht over de bergtoppen. Onderweg zijn we een aantal dieren tegen gekomen: een chuckwalla en een zebratail lizard. De Joshua Tree zelf hebben we helaas niet gespot. We hadden het liefst ook als een soort Indiana Jones een oude mijn in gegaan, maar helaas was deze afgesloten voor avonturiers zoals wij.

In deze hitte is het belangrijk om genoeg te drinken. Kevin heeft nog nooit in zijn leven zo veel water gedronken!

Halverwege de middag vervolgden we onze route naar Phoenix. Dit was met tussenstop nog zo’n 4 uur rijden vanaf Joshua Tree NP. Onderweg hadden we deels normaal asfalt, maar deels leek het of we op Belgische ondergronden reden. Deze weg, interstate no 10, was een lange rechte weg naar onze eindbestemming. Onderweg wisselde het wel wat van landschap. We zijn inmiddels gearriveerd in de staat Arizona. Wat opvallend was op de weg waren de vele restanten autobanden die zowel langs als op de weg lagen, voorbumpers van auto’s, bbq langs de weg op de vluchtstrook en een kapotte stoel. Verder zie je regelmatig het bordje ‘food’ langs de weg met daarop tal van namen van bekende fastfoodketens zoals McDonald’s, Burger King, Subway en Taco Bell.

We bevinden ons nu in ons nieuwe verblijf voor de komende nacht en zullen zo vertrekken naar Bobby Q, een restaurant waar alles op de BBQ bereid wordt. We zijn benieuwd!

Tot morgen voor een nieuw avontuur van de wannabe Indiana Jones.

Vandaag is onze road trip echt begonnen en hebben we de eerste 194 km afgelegd met onze “Kitt”. En op een schaal van 1 tot slurp qua verbruik zit Kitt echt op slurp. We zijn vertrokken naar de woestijn en hebben het glitterende L.A. achter ons gelaten, tot over 3 weken!

Na 2 uur rijden zijn we aangekomen in Palm Springs. Eerst zijn we naar de Indian Canyons gegaan. Hier woonden vroeger de Agua Caliente Band of Cahuilla Indians. We hebben een kleine hike gedaan van 5 km door de Palm Canyon, die 15 mile lang is (24km). Deze canyon is zo bijzonder door de Washingtonia Filifera, een soort palmbomen, die hier groeien. Het was een pittig stukje lopen met klimmen en dalen door de brandende woestijnzon met een temperatuur van 35 graden Celcius in de schaduw. Na de hike hebben we lekker op z’n Amerikaans een broodje hotdog gegeten om daarna op weg te gaan naar ons hotel.

Vervolgens zijn we naar de Palm Springs Aerial Tramway gegaan waarmee we Mount San Jacinto op gegaan zijn. Dit is een berg van 2,5 km hoog, waarmee het met 14 graden Celcius een stukje aangenamer was. Alhier hebben we the desert view trail gelopen van 2,5 km waarbij we mooie uitzichten hadden over de Coachella Valley (waar Palm Springs zich bevindt). Onderweg zijn we veel eekhoorns tegen gekomen. De bergleeuwen die daar ook lopen hebben zich voor ons schuil gehouden.

Aan het eind van deze toch wel vermoeiende dag zijn we eerst naar het hotel geweest om ons lekker op te frissen en zijn we daarna het stadje in gegaan om lekker op een terrasje een hapje te gaan eten. We lagen weer op tijd in bed, morgen staat weer een nieuw avontuur op ons te wachten.

Groetjes vanuit Palm Springs

P.S. In de e-mail is de hoofdafbeelding niet te zien, hiervoor moet je naar de website gaan