Author: Kevin

Vanmorgen werden we eerst al veel te vroeg wakker, half 8. We hebben ons nog even lekker omgedraaid en werden uiteindelijk pas om 11.30u wakker. Best wel fijn om even bij te komen van alle nieuwe indrukken en het reizen van de afgelopen weken.

We hebben vandaag vooral rustig aan gedaan. Eerst zijn we naar het Venetie hotel gegaan, schuin tegenover ons hotel. Buiten bij het hotel is een gracht te vinden met gondels waarmee je over de gracht kunt varen. Binnen is een gigantisch casino en een shoppingcenter. Het shoppingcenter gaat over in straat met restaurantjes en wederom een gracht met gondels. Het plafond is bekleed met een blauwe lucht en wolken waardoor het net lijkt of je buiten loopt. Hier zijn we beland bij een pizzeria waar we samen een pizza hebben gegeten. Ook hier konden we weer lekker op ons gemak zitten en werden we niet weg gekeken.

Na dit bezoek aan Venetie zijn we Madame Tussauds in gegaan. Dit was leuk om te zien. Kevin heeft naast Jenna Jameson gezeten en Lisette heeft in haar playboy badjas bij Hugh Hefner op bed gelegen. Verder hebben we veel wassen beelden van celebreties gezien. Bij aankomst in ons eigen hotel hebben we nog een keer gebruik gemaakt van het casino om ons geluk te beproeven, maar het geluk was helaas niet aan onze zijde. We kunnen wel zeggen dat we een erg gezellige dag hebben gehad.

Rond 19u gingen we te voet de andere kant van Las Vegas verkennen via The Strip richting het noorden (gisteren gingen we richting het zuiden). Dit deel was eigenlijk niet zo spectaculair. Eerder deze week hadden we een reservering gemaakt om te dineren in het ‘Top of the world’ restaurant bovenin The Stratosphere Tower.

Het spectaculaire stuk begon toen we de Stratosphere Tower betraden. We hadden ons aangemeld en gingen met de lift naar de 106e verdieping, deze lift heeft een snelheid van ca 32km/u. De vloer waar je op zit draait in ongeveer een uur 360 graden waardoor je een view hebt over de hele stad. We waren er om 20.00u toen net de zon onder ging. We hebben heerlijk gegeten, zo lekker zullen we deze vakantie niet meer eten. Alles bij elkaar was het een onbeschrijfelijk mooie ervaring. We hebben hier trouwens 1 uur en 45 min gezeten, record!

Nadat we gegeten hadden zijn we nog even met de lift naar de 109e verdieping gegaan om buiten te kunnen kijken. Hier waren ook de verschillende attracties zichtbaar die zich bovenop het dak van de Stratosphere Tower bevinden.

We hadden het niet zo laat gemaakt als gisteren aangezien we de volgende dag weer op tijd moeten gaan vertrekken. Er staat een lange reisdag op ons te wachten zodat we ‘s avonds aankomen in Bakersfield, nabij Sequoia National Park.

Alles bij elkaar was Las Vegas een prachtige ervaring om mee te maken. Het voelde alsof we ineens op een andere vakantie waren en in een andere wereld terecht gekomen waren.

Iedereen weer een fijne dag toegewenst, en bovenal: Angela van harte gefeliciteerd!

In St. George hebben we lekker rustig gedaan voordat we vertrokken richting Las Vegas. Om 11.30u (Nevada tijd, we zitten weer in een andere staat en tijdzone) kwamen we aan in Las Vegas. De eerste 1,5 uur reden we in de woestijn met niks om ons heen. Hierna zagen we de skyline van Las Vegas in de verte liggen, midden in het de woestijn. Vanuit de verte zagen we ons hotel al staan, “Treasure Island”.

Alles is hier enorm groot en anders dan dat we tot nu toe gezien hebben. Een hotel als dit hebben we nog nooit gezien. Alles is een grote attractie, gemaakt om de gasten te vermaken. De begane grond van het hotel bestaat uit een enorm casino met daar omheen verschillende eetgelegenheden. Verder is er een theaterzaal, een tramstation, een supermarkt en een erg mooi zwembad.

Bij aankomst hebben we eerst een hapje gegeten en zijn we ingecheckt in onze kamer. Onze kamer bevindt zich op de 29e verdieping van het hotel. We zitten op de hoek waardoor we in twee muren een raam hebben. Vanuit ons bed kijken we door een van deze ramen op de hoofdstraat van Las Vegas: The Strip. Heel vet!

Eenmaal in onze kamer hebben we naar de mogelijkheden gekeken om kleding te wassen. Dit is mogelijk, alleen kost dit al 7.50 dollar voor 1 T-Shirt! Dat hebben we dus maar even niet gedaan. We hebben een laundry in de stad gevonden en hebben een hele machine vol kunnen wassen en drogen voor 3 dollar.

Daarna zijn we naar het prachtige zwembad gegaan en hebben we lekker uitgerust en in het zwembad gelegen. Om het zwembad heen staat het vol met palmbomen. Aan bijna elke palmboom is een speaker bevestigd waar chille muziek uit komt. Het was een heerlijke verfrissing aangezien het buiten in de schaduw 40 graden Celsius.

Rond 18.30u zijn we begonnen aan onze tocht naar de andere kant van de stad, aangezien we om 21.00 uur werden verwacht bij het theater van het Mandalay Bay hotel, 4,3 km verwijderd van ons hotel langs The Strip. Onderweg zijn we in Ceasars Palace neergestreken bij een gezellig restaurant met als specialiteit Mexicaans eten. We kozen beiden voor taco’s. Het eten was heerlijk en we hebben voor het eerst rustig kunnen eten. We hebben zelfs een uur gezeten voordat ze de rekening kwamen brengen.

Onze reis naar het theater was een attractie op zich. Overal opvallende verlichting, enorme gebouwem, bars, restaurants en hotels met casino’s. De hotels zien er van buiten uit alsof ze uit een attractiepark komen.

Om 21u precies waren we bij het Mandalay Bay hotel voor de Cirque du Soleil show met als thema ‘Michael Jackson: One’. We zaten op de derde rij dus konden alles heel goed zien, om half 10 begon de show. We hebben nog nooit zo’n fantastisch indrukwekkende show gezien, echt bizar mooi! Dans en acrobatiek op de muziek van Michael Jackson.

We waren om 00.00u terug bij ons hotel nadat we het hele eind weer terug gelopen waren. Hier hebben we ons nog even vermaakt in het casino, je bent tenslotte niet zo vaak in Las Vegas. Om 01.30 hebben we maar besloten om snel onze ogen te sluiten. Met het bordje ‘privacy please’ buiten aan de deur zijn we heerlijk in slaap gevallen.

We hebben ons huisje verlaten en zijn naar Zion National Park gereden. We betreedde het park via de East entrance, wat betekende dat we eerst nog een route door het park af moesten leggen alvorens we de auto konden parkeren. Het gebrek aan parkeerplaatsen in het park had als gevolg dat we via de South entrance het park weer moesten verlaten en we daarbuiten de auto geparkeerd hebben. Met de shuttelbus zijn we het park in gegaan.

Deze bus is speciaal voor het park en komt ook op plaatsen waar je met de auto niet kunt komen. Hoe dan ook hadden we deze bus dus moeten nemen. Het jammere is wel dat er normaal overal aico is, behalve in deze bus. Het nadeel is dat iedereen hier na een hike met z’n klotsende oksels tegen elkaar aangeplakt zit. Het voordeel is natuurlijk dat je elkaars zoutgehalte wat omhoog helpt.

Zion NP is een relatief klein park gelegen in de woestijn. Er is veel wildlife te vinden, onder andere bergleeuwen, tarantulla’s, berggeiten, eekhoorns en chipmunks (dit is eem klein eekhoorntje met een korter staartje, ook wel bekend als knabbel en babbel). Van deze dieren zijn we alleen de chipmunk en de berggeit tegengekomen. Jammer dat Goku er niet bij was, want deze berggeit had hem het diploma voor berggeit level 4 kunnen geven.

Toen wij om 11.00u de auto uit stapten was het al 35 graden Celsius, lekker warm dus. We wilden graag de Angels Landing trail doen. De Angels Landing is een 454 meter hoge rotsformatie, waar wordt aangeraden deze ‘s ochtends vroeg of aan het eind van de dag te wandelen gezien het klimaat en de inspanning die dit vergt. Om te voorkomen dat we met een brancard of helikopter opgehaald zouden moeten worden bij het feit dat het om 11u in de schaduw al 35 graden Celsius was, hebben we dit maar niet gedaan.

In plaats hiervan hebben we een andere uitdagende hike gedaan: de Hidden Canyon trail. Dit is een pad dat, zoals de naam al doet vermoeden, leidt tot een verborgen canyon, totale afstand 5,4 km. Het was een flinke klim met een stijging van 245 meter. Bij het tweede deel van de route zijn kettingen vastgemaakt aan de rots om je aan vast te kunnen houden terwijl je langs een gevaarlijke klif af loopt. De laatste 800 meter van deze route vergde meer klimvaardigheid om verder te kunnen komen.

Toen wij om 15.50u bij de auto waren gaf de thermometer een temperatuur van 108 graden Fahrenheit aan, dit komt overeen met 42,2 graden Celsius! Tot nu toe de hoogste temperatuur in onze vakantie. Rond 17.00u zijn we aangekomen bij ons volgende motel in St George. In het stadje hebben we lekker gegeten en hebben we een deel van onze maaltijd in een box mee naar huis genomen omdat we natuurlijk weer teveel eten kregen.

Morgen vervolgen we onze reis naar Las Vegas en zullen we weer een uur achteruit gaan in de tijd. Tot morgen!

We hebben vannacht heerlijk geslapen in ons eigen hutje met kingsize bed. Al redelijk vroeg waren we wakker en zijn we onderweg naar Bryce Canyon gestopt bij een lokale supermarkt om wat ontbijt te halen. In Bryce Canyon NP zelf hebben we lekker in het zonnetje ons ontbijtje gegeten.

Hierna zijn we begonnen aan een uitdagende hike. We hebben gekozen voor de Fairyland Loop, dit is een hike van 12,9 km met een hoogteverandering van 523 meter, en valt onder de moeilijke hikes. Dit is tevens de langste hike die je in dit park kunt doen. De tijd die aangeschreven staat voor de hike is 4 tot 5 uur, dus met een goed gevulde rugzak gingen wij op pad.

We hadden onderweg echt een prachtig uitzicht. De wandeling was heerlijk en wisselde enorm in hoogte (omlaag-omhoog-omlaag-omhoog-omlaag-omhoog-omlaag). Het was inderdaad best een pittig stuk wandelen maar zeker de moeite waard. Na 3,5 uur hadden we de wandeling voltooid, de laatste loodjes waren echt wel het zwaarst! De hamburger van gisteravond hebben we er wel afgesport.

Rond 4 uur waren we terug bij ons huisje en hebben we even rustig aan gedaan. Rond half 7 zijn we vertrokken om naar onze volgende activiteit van vandaag te gaan: een cowboy dinnershow. Voor het eerst hebben we een normaal portie eten op omdat we zelf konden opscheppen bij het buffet. En daarnaast was het ook nog eens erg lekker. We zaten aan tafel met een Amerikaans en een Zwitsers echtpaar, wat erg leuk was. Nadat iedereen was voorzien van eten konden we genieten van een band die de meest bekende country nummers speelde. Helaas was het redelijk snel afgelopen maar we hebben wel een leuke avond gehad.

Morgen staat er weer een mooi stukje natuur op de planning!

Vanmorgen zijn we op tijd vertrokken vanuit Moab, want zoals we al aangaven in ons verslag van gisteren stond er vandaag een reisdag van 5 uur en 20 minuten rijden op het programma.

Het eerste deel van onze reis was betrekkelijk saai zonder bijzonderheden op de weg. Na zo’n twee uur rijden verlieten we de snelweg en reden we op een soort provinciale weg. Dit was een vrij afgelegen bochtige route door bergen en af en toe door een dorpje met maximaal 200 inwoners. We kwamen onderweg nog een aantal loslopende koeien tegen.

Na enige tijd kwamen we op de Scenic Byway, een van de mooie routes van de U.S.A. En dit was inderdaad een spectaculaire route met een bochtige weg langs en door verschillende canyons.

Wat ons deze autorit opviel waren de sterk wisselende landschappen en temperaturen. De landschappen varieerden van weiden naar groene gebergten, rood stenen vlaktes en dorre vlaktes. De temperatuur liep uiteen van 13 graden Celsius tot 29 graden Celsius. Rond 15.45u bereikten wij Bryce, waar we een stop hebben gemaakt om een ijsje te halen. Tevens wilden we hier tickets kopen om naar een Rodeo show te gaan vanavond, maar wat bleek nu: precies vanavond gaat de Rodeo show niet door! De stier waar op gereden moest worden had last van zijn edele delen. Helaas pindakaas. Hopen dat hij snel herstelt.

Uit de gegevens van onze Kitt blijkt dat we 5 uur en 56 minuten hebben gereden vandaag. Best een lange dag en we zijn blij dat we bij onze eindbestemming aangekomen zijn. We bevinden ons momenteel in Hatch waar we voor twee nachten verblijven. We hebben hier een eigen huisje met een enorm groot bed, we zijn er erg blij mee!

Zojuist hebben we een hapje gegeten bij de lokale eettent waar we een veel te vet broodje hamburger hebben gegeten (de kilo’s vliegen eraan hier). Nu zitten we heerlijk in de avondzon voor ons huisje.

We hopen dat jullie in Nederland ook genieten van het heerlijke weer en wensen jullie allemaal een fijn lang weekend toe. Tot morgen voor een nieuw avontuur.

Deze ochtend hebben we voor ons eigen continental breakfast gezorgd: een heerlijk bolletje met tonijnsalade en Nutella. We hebben meteen maar een koeltasje gekocht om onze continentale ontbijtjes voor de komende dagen koel te houden, aangezien we pas volgende week weer een hotel hebben met ontbijt.

Vandaag de dag waren we dicht bij ons doel. Met maar liefst 10 minuten rijden stonden we bij de ingang van Arches National Park. Helaas moesten we wel een half uur in de rij staan om het park te kunnen betreden aangezien er meer mensen waren dan alleen wij die het park in wilden. Maar dit mocht de pret niet drukken, en bovendien hebben we vakantie dus alle tijd!

Arches NP is een klein park, maar wel een van de opmerkelijkste en beroemdste van het land. Grote temperatuurschommelingen en de inwerking van natuurelementen zoals regen, sneeuw en vorst hebben er in de loop van duizend jaren een weelderig landschap geschapen, dat vooral gekenmerkt wordt door de aanwezigheid van boogbruggen.

En het klopt, het was indrukwekkend om te zien! Allereerst hebben we een hike gedaan van 5km met een stijging van 140 meter. Dit was in de dertig graden wel weer even bikkelen maar het uitzicht daarna was fascinerend. Helaas was het zo druk dat het bijna niet mogelijk was een foto van de Delicate Arch te maken, maaaaarrr…. het was gelukt! Na deze hike hebben we met de auto nog een rondje gereden door het park en zijn we nog naar de Sand Dune Arch en de Double Arch gelopen.

Rond 4 uur waren we weer bij ons hotel. Het heerlijke weer en het zwembad in de achtertuin heeft ons doen besluiten lekker op het zonneterras neer te strijken en een verfrissende duik te nemen. Daarna hebben we onze laatste avondwandeling in Moab gemaakt, waarbij we ondertussen een heerlijke hamburger hebben gegeten in een burger restaurant.

Trouwens nog niet benoemd maar er zijn toch wat bijzondere gewoonten die we even met jullie willen delen. Zo wordt er van je verwacht dat je binnen een minuut een keuze hebt gemaakt wat je wilt eten, wordt je bord direct weggehaald als de ander nog zit te eten en wordt de rekening al bij je neergelegd als je nog aan het eten bent. Met een beetje geluk wordt er nog gevraagd of je een toetje wilt en anders heb je pech gehad. We hebben vanavond voor het eerst een ijsje gehaald en vroegen beiden om een cup met een bolletje ijs (we zagen dat hier de bolletjes ijs niet zo groot waren dus dat leek ons prima!). En wat kregen we: beiden een cup met 3-4 bolletjes ijs erin gepropt! Achja…

We zijn lekker op tijd naar bed gegaan omdat er morgen weer een flinke reisdag van maar liefst 5 uur en 20 minuten (zonder tussenstop) op ons te wachten staat.

Zoals we gisteren aangaven, verheugden wij ons op het continental breakfast van vandaag. Een typisch bij dit hotel passend ontbijt: je kon een veel te droge witte boterham met honing of pindakaas, samen met een bekertje drinken ophalen bij de receptie om deze vervolgens mee te nemen naar je hotelkamer. In ieder geval, als je beker drinken de hotelkamer haalt. Anders kun je altijd proberen deze uit de vloerbedekking van de trap te zuigen. Lisette weet hier meer van.

Na dit spetterende ontbijt hebben we onze roadtrip weer vervolgd. We hebben ons plan iets gewijzigd, in plaats van naar Mesa Verde National Park zijn we naar Canyonlands National Park gegaan. De landschappen zijn fascinerend, onbewoond en ongerept. Sommige stukken van dit park zijn afgelegen en moeilijk bereikbaar. Canyonlands wordt doorsneden door twee grote bergengtes, die gevormd zijn door de Coloradoriver en de Green River. Het park is daardoor opgedeeld in drie gebieden, wij hebben The Needles bezocht.

Onze eerste stop was bij Newspaper Rock. Meer dan tweeduizend jaar lang hebben de Fremont en de Pueblo Anasazi er indrukwekkende taferelen in de rots gekerft. De Navajo indianen noemen deze plek ‘de rots die verhalen vertelt’. Zelf vonden we het leuk om gezien te hebben, maar al vrij snel hebben we onze weg vervolgd.

In Canyonlands NP hebben we weer een hike uitgezocht: de Slickrock Foot Trail. Tijdens deze hike van maar liefst 4 kilometer zagen we in de verte een flinke regenbui hangen. Deze bui werd alleen maar groter en later hoorden we ook onweer. Maar gelukkig was er geen thunder on the mountain bij ons. We hebben wel een nat pak gehaald, maar dat kwam door het zweet.

Aan het eind van de dag kwamen we na 1,5uur rijden bij ons volgende hotel in Moab aan. Dit is een groot contrast met het eerder beschreven hotel. We verblijven hier de komende 2 nachten en dat is dus bepaald geen straf! Morgen minder reizen en op pad naar Arches National Park.

Deze dag stond vooral in het teken van veel kilometers maken. We zijn rond 10u vertrokken vanuit Williams en hebben toch maar besloten niet de route te nemen langs de Grand Canyon, aangezien we dan nog een uur langer onderweg zouden zijn (er stond al 4,5 uur voor). Daarnaast hebben we de Grand Canyon gisteren al uitgebreid gezien.

De eerste 3 uur van onze autorit was betrekkelijk saai. Er was niet veel meer te zien dan een lege vlakte, met weinig spectaculairs langs de weg. We reden door ‘het land van de Navajo’, een bepaalde indianenstam.

Nadat we beiden een broodje bij de Subway naar binnen gewerkt hadden begon het interessant te worden. We reden op weg naar Monument Valley waar al op de weg daar naartoe spectaculaire rotspartijen te zien waren. We zijn Monument Valley zelf natuurlijk ook in gegaan. Dit was weer een bijzonder stukje natuur om te zien! Bij Monument Valley kwamen we een Nederlands gepensioneerd echtpaar tegen die ons aanraadde om langs Goosenecks State Park te gaan, dus dat deden we. Ondertussen zijn we trouwens een nieuwe staat binnengereden, Utah, en zitten we ook in een andere tijdzone. Het is hier nu 8 uur vroeger dan in Nederland, in plaats van eerder 9 uur.

Goosenecks State Park ligt aan de San Juan rivier. Deze rivier heeft er samen met de wind voor gezorgd dat er zulke diepe kloven zijn ontstaan. Een indrukwekkend stukje natuur en absoluut de moeite waard voor een stop.

Rond 6 uur kwamen we aan bij ons hotel in Blanding. Helaas was het WiFi kapot. Dit kwam in ieder geval goed overeen met de rest van dit “schitterende” hotel. We verheugen ons op het continental breakfast dat we hier morgen krijgen.

Vanmorgen waren we lekker op tijd wakker en zijn we om 9 uur in de auto gestapt. Allereerst zijn we gestopt bij Montezuma Castle, een kasteel met klifwoningen gebouwd in de berg dat 5 verdiepingen had en 20 kamers. Dit was ergens tussen het jaar 1100 en 1300 gebouwd, naar wat men dacht door de Azteken. Helaas konden we dit gebouw niet zelf betreden maar hebben we deze slechts van een afstand kunnen bewonderen.

Tijdens ons verblijf in het parkje van Montezuma Castle was er een andere bijkomstigheid. Het was vandaag memorial day (afgelopen weekend memorial weekend) en hiervoor waren er een aantal veteranen aanwezig om in dit park een herdenking te doen. Er werd een mooie speech gehouden waarmee de Amerikaanse soldaten die tijdens alle oorlogen gesneuveld waren herdacht werden. De Tweede Wereldoorlog werd hierin uiteraard ook uitgebreid benoemd.

Daarna zijn we doorgereden en hebben we eerst ingecheckt bij ons motel, om vervolgens onze doorreis te maken naar de Grand Canyon. De Grand Canyon is een grote kloof van bijna 445km lang en een maximale breedte van bijna 29km. Op sommige plaatsen is de canyon 1829 meter diep. Deze kloof is ontstaan door de Colorado river die een weg door het gesteente heeft geboord.

Het uitzicht over de Grand Canyon is eigenlijk bijna niet te beschrijven. Het is inmens groot en bijna onwerkelijk om te zien. We wilden natuurlijk zelf de canyon betreden. We hebben een klein stukje van de Bright Angel Trail gelopen, in totaal 5 km met een daling en stijging van 340 meter. De eerste 2,5km waren goed te lopen (alleen maar naar beneden). Maar wie omlaag gaat moet natuurlijk ook omhoog, en dat was af en toe even afzien. We namen hier en daar een tussenstop met genoeg drinken om goed in het vocht te blijven zitten. Dit was echt een fantastische ervaring!

Nadat de zon bijna onder was zijn we terug gereden naar ons motel. Morgen staat er een autorit langs de Grand Canyon op de planning.

Nu eerst maar eens lekker slapen en uitrusten van onze wandeling.

Toen we vanmorgen opstonden zagen we dat er weer erg leuke dingen op de planning stonden. We hebben de stad Phoenix achter ons gelaten en zijn op weg gegaan naar onze eindbestemming van vandaag: Camp Verde.

Onze eerste stop was bij een oud mijnstadje: Goldfield Ghost Town, dat aan het eind van de 19e eeuw nog in volle bloei was. Om te beginnen hebben we een ritje gemaakt in een oude trein om Goldfield heen, waarbij de machinist ons informatie gaf over het stadje en de omliggende mijnen.

Daarna hebben we zelf een goudmijn bezocht. De mijn telde 9 verdiepingen en vanaf de ingang kon het tot wel 45 minuten duren voordat je op de plaats van bestemming was. De mijnwerkers kregen 3 dollar per dag, 3 kaarsjes van ca 15cm en een flesje water. Met deze kaarsjes en het flesje water moesten zij de hele werkdag door zien te komen. Zonder kaarsjes was er dus ook geen licht in de mijn. Het werd nog spannender als er dynamiet gebruikt werd om stukken steen los te breken. De man die de lont aanstak riep dan “fire in the hole”, en iedereen had dan 15 seconden om weg te rennen. Als je geluk had bleef je kaarsje aan tijdens het rennen en anders was het dus pikke donker.

Na deze activiteiten zijn we wat gaan eten in de saloon onder het genot van live country muziek. Wat ons opviel was dat er een hoop mensen met cowboyhoed, -laarzen en pistool rondliepen. Er werd luidruchtig meegezongen bij het refrein van het liedje Billy Currington – People are crazy. Refrein: “God is great, beer is good”.

Na deze prachtige ervaring zijn wij doorgereden over de Apache trail. Een prachtige autotocht over een mythische route die werd aangelegd met het oog op de constructie en bevoorrading van de Roosevelt dam, tussen 1906 en 1911. Het is een route van 70km waarvan een groot deel onverhard, door steile gebergten en diepe canyons vol met gigantische cactussen. Onderweg steeg de buitentemperatuur boven de 40 graden Celsius. Waren wij even blij met onze airco!

Aan het eind van de Apache trail kwamen we bij de Roosevelt dam. Dit is wat metselwerk betreft de grootste dam van de wereld. Hij werd baksteen voor baksteen opgebouwd tot de indrukwekkende hoogte van 93 meter. In 1996 werd daar nog een stukje bij gedaan tot 119 meter.

Hierna hebben we onze weg vervolgd door het Tonto National Forest, waarbij we in een totaal ander landschap terecht kwamen met veel groen. Uiteindelijk gaf de thermometer nog maar 21 graden Celsius aan! Om 18.30u arriveerden we bij ons hotel. Voor het eerst deze vakantie hebben we ons voor het avondeten gericht op een fast food keten (er was geen andere keuze). Lisette heeft voor het eerst van haar leven bij de Burger King gegeten (mijlpaal!).

We gaan nu nog even van onze avond genieten. Alvast een fijne maandag gewenst en tot morgen.