Gisteren zijn we geëindigd met een flinke after diner dip die duurde tot 1.15u in de nacht. Alleen John lag als een bruine beer in een vaste winterslaap. Na een aantal pogingen zijn de andere drie toch weer ingedommeld. Om 6u was onze bruine beer klaar wakker en zorgde ervoor dat de rest ook op moest staan.
Wij waren hierdoor dus al vroeg in de stad. De dag begon met een aantal spetters, die zich in de loop van de dag uitbreiden naar dikke regendruppels. Na een kleine wandeling door de drukke straten van Vancouver bestelden we een bakkie koffie, warme chocolademelk en een Belgische wafel. Dit ging er prima in.
Daarna huurden we een aantal fietsen waarmee we ons een weg baanden door het drukke verkeer van de stad. We vervolgden de reis naar Stanley Park, waarna we naar de Lions Gate Bridge zijn gefietst. Hierna begon een steile klim omhoog die voor sommigen van ons als zeer intensief is ervaren, wat omhoog lopen tot gevolg had. De klim bracht ons tot de Capilano Suspension Bridge, een 137m lange hangbrug met een hoogte van 70m over de Capilano River.
Bij de afdaling gingen de spetters over in vette druppels. Het water kwam tot verder dan de onderbroek. Niemand had meer een droge draad aan z’n lijf hangen. Toen begon Margreet plotseling met het kampioenschap stoeprand inspectie. Het terras kon meegenieten en na de afsprong kwam de buikschuif waarna de bordjes met het getal 9 omhoog gehouden werden. Met wat schaafwonden en blauwe plekken erbij hebben we onze zeiknatte weg vervolgd.
Na een duik in het zwembad, een opfrisbeurt en een powernapje hebben we bij een restaurant om de hoek onze buikjes gevuld. Vandaag weer op tijd naar bed, want morgen begint het avontuur met ons huisje op wielen.
Vanuit de loft op de achtste verdieping van het Hilton wensen we jullie een zonnige maandag toe.
Je weet toch wat Rinus altijd zei, poten op beuren?
Die hebben we inderdaad
Geweldig…hahaha…oeps en beetje regen dat is dan weer minder…kijk uit na jullie mail…geniet…kusss