Vanochtend zijn we op tijd opgestaan zodat we nog iets aan onze dag zouden hebben na de rit naar Odda. Odda is een plaatsje met ruim 5000 inwoners, we hebben overigens geen idee wat je aan deze informatie hebt. Onderweg naar Odda kwamen we op een bergweg in de file terecht waarbij de vriendelijke Noorman ons meedeelde dat we 45 minuten moesten wachten totdat de weg weer open zou gaan. Dit heeft uiteindelijk ruim een uur geduurd, dus dat vroege opstaan was ook voor Jan met de korte Achternaam.
Eenmaal in Odda aangekomen, rond een uur of half 3, zijn we neergestreken op een camperplaats aan het water. Het enige nadeel is dat er hier geen toilet aanwezig is en dat we dus genoodzaakt zijn onze behoefte ergens anders te dumpen. Na een lunch gehaald te hebben in de supermarkt hadden we besloten om een wandeling te gaan maken naar de Buarbreen gletsjer. Op internet stond dat we er ongeveer 4 uur over zouden doen, dus hadden wij als onervaren hikers iets meer ingecalculeerd.
Om aan het begin van de wandelroute te komen moesten we met de taxi omhoog. Een ritje over een smalle bergweg waar zeker geen camper zou kunnen komen. Eenmaal boven aangekomen kon de tocht beginnen. De tocht was een woeste wilde belevenis met steile rotsen, modder en watervallen. Na 1 uur en 45 minuten klimmen en klauteren waren we bij de gletsjer aan gekomen. Goku heeft tijdens de klim zijn examen voor berggeit niveau 3 met succes afgerond. Na even boven gezeten te hebben kwam er een meisje van naar schatting een jaar of 10 op haar blote voeten naar boven. We vermoeden dat ze met een helikopter is afgezet.
Als je heen bent gegaan moet je uiteraard ook nog terug. De terugweg was misschien nog wel pittiger dan de heenweg, omdat de vermoeidheid dan parten gaat spelen. Maar toch hebben we de terugweg in 1.5 uur afgelegd. Aan het einde van de wandelroute heeft Eline een taxi geregeld om ons naar de camper terug te brengen. We weten allemaal dat Eline soms kan overdrijven en hier was een taxibusje voor 12 personen een voorbeeld van.
Terug bij de camper hebben de dames lekker op bed gelegen en naar het EK gekeken, terwijl de heren als echte koks het eten bereid hebben in de simpele keuken van de T67. Daarna hebben de heren ook de afwas gedaan en bleven de vrouwen naar het EK kijken. Wij vragen ons overigens af of iedereen dit wel gelooft.
Nu is het bijna bedtijd en kunnen we onze spieren weer laten herstellen voor de rit van morgen. Vanuit de cockpit wenst de gezagvoerder en zijn voltallige bemanning u een goede nachtrust.
Wat een prachtige ruige natuur.
En inderdaad dat van dat EK is nauwelijks te geloven, om over de vaat maar helemaal niet te spreken.
Vanuit een inmiddels warm en zonnig Vuren, groetjes van Nemo, Dory and Friends